ดาวน์โหลดมาจาก YTS.MX
เว็บไซต์ภาพยนตร์ YIFY อย่างเป็นทางการ: YTS.MX
ก๊อปเปอร์!
อะไร?! ฉันจะไม่แตะต้องผู้หญิงเลวน่าเกลียดเช่น คุณเป็นล้านเยน!
คนโกหก! คุณเพิ่งสัมผัสฉันด้วยมือเหล่านี้!
ปล่อยเฮ! ฉันจะไปแจ้งความ!
อย่าทำตัวโง่!
ผู้หญิงบอกว่าคุณสัมผัสเธอ!
ฉันไม่ได้ทำสิ่งที่ฉันไม่ได้ทำ!
อย่ามายุ่งกับฉันนะ ไอ้โรคจิต ฉันบอกได้จากสีหน้าของคุณ
ทำไม ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย
เราจะหารือเรื่องนี้ในสถานี
ตอนนี้ฉันมีนัดสัมภาษณ์
ใช้เวลาไม่นาน
จะทำอย่างไรถ้าเส้นใยเดียวกัน เหมือนกางเกงชั้นในของผู้หญิงคนนั้นถูกพบหรือ?
ฟังนะ คุณคิดผิดอย่างน่าเศร้าถ้าคุณคิด การคลำหาหลักฐานไม่ได้
- มือซ้าย. - ใช่.
ฉันเสียใจ!
ชีวิตของฉันคงจะจบลงถ้าบริษัทหรือภรรยาของฉันรู้
ฉันเสียใจ!
- ฉันเห็นแล้วคุณจะยอมรับมันเหรอ? - ฉันเสียใจ!
ใช่.
ขออนุญาต,
กรุณารอสักครู่ ยามาดะ
อีกครั้ง? ฉันเพิ่งมีกะกลางคืน!
ฉันเสียใจ!
ใช่คุณทำอะไร?
เล็กน้อย...
คุณอีกแล้วเหรอ!
ฉันเสียใจ.
ตอนนี้ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ไม่ต้องกลัวอีกต่อไป
คุณทำได้ดี.
ทำอะไรแบบนี้ก็สนุกได้นะ!
คุณทำมันเสมอเหรอ?
ฮะ?
หญิงสาวบอกว่าคุณทำได้
เฮ้ อย่าปฏิเสธนะ
นำทุกอย่างออกจากกระเป๋าของคุณ
รีบหน่อย!
คุณจะทำงานกับเรื่องนี้เหรอ? ขอพักก่อน!
นำทุกอย่างออกจากกระเป๋าของคุณ จากกางเกงของคุณด้วย
ฉันได้ยินว่าเหยื่อคว้าข้อมือของคุณ
เอ่อ... ไม่ใช่ข้อมือของฉัน แต่เป็นแขนเสื้อของฉัน
ถูกต้อง แค่บอกความจริงมา
“ฉันคว้าบั้นท้ายของนักเรียนมัธยมต้นหญิงคนหนึ่ง
ในรถไฟไปทำงานที่มีผู้คนหนาแน่น และเธอก็คว้าแขนฉันไว้"
คุณกำลังพูดถึงอะไร?
“มันเป็นแค่ความบังเอิญกะทันหัน
แต่ฉันเสียใจอย่างสุดซึ้งกับสิ่งที่ฉันทำลงไป”
“ฉันจะเล่าให้ฟังถึงสิ่งที่เกิดขึ้นจริงตอนนี้”
รอสักครู่!
ฉันไม่ได้พูดอะไรแบบนั้น
- ฉันจะไป... - ถือมันไว้!
คุณถูกจับกุม
บุคคลดังกล่าวถูกจับกุมในข้อหาก่ออาชญากรรม คุณเข้าใจ?
“บุคคลธรรมดา” ไม่ได้หมายถึงเจ้าหน้าที่ตำรวจ มันหมายถึงพลเมืองธรรมดา
คุณถูกจับคาหนังคาเขาโดยเหยื่อ!
ซอเรเดโม โบกุ วา ยัทเทไน “ถึงอย่างนั้นฉันก็ไม่ได้ทำ”
“ฉันยกนักเรียนหญิงมัธยมต้นขึ้น กระโปรงระหว่างทางไปทำงาน
และเอาก้นแตะกางเกงชั้นในของเธอ...”
“เรื่องแบบนั้นไม่ได้เกิดขึ้นอย่างแน่นอน”
นี่ ลงชื่อเลย
ฉันจะบอกคุณอีกครั้งหนึ่ง คุณสามารถออกไปได้ทันทีหากคุณยอมรับ
มันก็เหมือนกับการฝ่าฝืนกฎหมายจราจร
คุณได้รับการปล่อยตัวเมื่อคุณจ่ายค่าปรับหลังจากนั้น การตัดสินโดยสรุป
ลายนิ้วมือ มือซ้าย นิ้วชี้
(คาเนโกะ เทปเป)
ถอดกางเกงของคุณออก.
นี่คือเครื่องรางนำโชคเหรอ?
ใช่.
ชุดชั้นในด้วยเหรอ?
คุณสามารถเก็บมันไว้ได้
นี่อะไรน่ะ?
ไอพอด...
สวัสดี...
ครั้งแรกของคุณ?
คุณทำอะไรลงไป?
เอ่อ ไม่มีอะไร... มันเป็นข้อผิดพลาดบางอย่าง
จริงหรือ
ฉันควรทำอย่างไร...?
- เกี่ยวกับอะไร? ฉันควรทำอย่างไร...?
โอ้ ฉันควรนั่งตรงไหนดี?
ที่ไหนก็ได้
คนส่วนใหญ่ที่มาที่นี่ไป สำนักงานอัยการ
คุณรู้หรือไม่ว่าสำนักงานอัยการคืออะไร? เป็นที่ที่พวกเขาสอบสวนและยื่นฟ้อง
ตำรวจสายสืบก็แค่จับเท่านั้น
คุณไม่รู้ว่าตำรวจโง่จะทำอะไร ถ้าคุณปล่อยให้พวกเขาทำตามที่พวกเขาพอใจ
อัยการอัจฉริยะที่ผ่านบาร์ การสอบจะตรวจสอบคุณด้วยความสงบ
หรือดังนั้นพวกเขาจึงอ้างว่า
แล้วทนายล่ะ?
ฮะ? โอ้คนที่ปกป้องลูกค้า
ฉันไม่ได้สอบปากคำคุณ คุณไม่ได้ทำอะไรใช่ไหม?
ใช่.
จากนั้นคุณต้องหาทนายความ นักสืบไม่ได้บอกคุณเหรอ?
เกี่ยวกับอะไร?
มีสิ่งที่เรียกว่า "ระบบปกป้องสาธารณะ" ครั้งแรกฟรี
ผู้รับผิดชอบในการปฎิบัติหน้าที่!
โอ้...
เขาต้องการให้คุณโทรหาทนายความ
คุณรู้จักใครบ้างไหม?
ฮะ? เอ่อไม่...
ผู้พิทักษ์สาธารณะ
มันสายเกินไปแล้ว เขาอาจจะมาพรุ่งนี้
ฉันจะติดต่อเขาเพื่อคุณ ฉันไม่คิดว่าเขาจะทำได้วันนี้
จริงสิ เขากำลังล้อเล่นคุณอยู่ กำลังจะเที่ยงกว่าๆ แล้ว
เขาจะมาทันที ไม่ต้องกังวล.
คุณได้ติดต่อกับครอบครัวของคุณแล้วหรือยัง?
เอ่อไม่...
คุณสามารถถามฉันได้ทุกอย่างที่คุณต้องการ
ฉันรู้มากเกี่ยวกับการเรียกเก็บเงินที่เป็นเท็จด้วย
ข้อหาเท็จ?
นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นกับคุณใช่ไหม? คุณไร้เดียงสาใช่มั้ย?
มีกรณีเช่นนี้เป็นระยะๆ
เขาได้รับการปล่อยตัว คุณรู้ไหมว่าเขาทำอะไร?
นักธุรกิจที่มาในตอนเช้าและ ออกเดินทางในช่วงบ่าย
นี่คือสิ่งนี้
เฮ้!
คลำ มันคลำ!
มากินกันเถอะ
มากินกันเถอะ!
( การ์ด: ฮามาดะ อากิระ )
เธอเรียกฉันว่าคนหาของในสถานี และฉันก็ถูกพามาที่นี่
คุณปฏิเสธในระหว่างการสอบสวนด้วยเหรอ?
อะไร
คุณบอกว่าคุณไม่ได้ทำเหรอ? ว่าคุณไม่ใช่คนคร่ำครวญ?
ใช่.
พวกเขาวางแผนที่จะเรียกเก็บเงินจากคุณหรือไม่ การละเมิดความปลอดภัยสาธารณะ?
อะไร
มีค่าใช้จ่ายที่แตกต่างกันสำหรับการคลำ
พูดง่ายๆ ก็คือ ถ้าคุณสัมผัสเธอทับเธอ กางเกงชั้นใน มันเป็นการละเมิดความปลอดภัยสาธารณะ
หากมือของคุณเข้าไปในกางเกงชั้นใน มันเป็นการลามกอนาจารมากเกินไป
โอ้,
ตำรวจนักสืบกล่าวหาฉัน สัมผัสเธอเหนือกางเกงชั้นในของเธอ
บอกฉันทีว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากที่คุณได้รับ บนรถไฟ.
แน่นอน.
มาดูกันว่าผมขึ้นรถด่วนจาก ซูมิเรกาโอกะ และ...
- มันคือเส้นอะไร? มาดูกันว่าผมขึ้นรถด่วนจาก Sumiregaoka แล้ว...
อ๋อ สายด่วน Jouhoku ครับ
และฉันกำลังวางแผนที่จะไปคิชิคาวะ
แต่ลงที่มุซาชิได...
เอ่อ ทำไมคุณถึงหลุดกลางทางล่ะ?
ฉันกังวลว่าจะลืมเรซูเม่ของฉัน ฉันมีนัดสัมภาษณ์งานที่สำคัญ
ฉันก็เลยลงเพราะคนเยอะมาก รถไฟที่จะมองหามัน
คุณเป็นนักเรียนหรือเปล่า?
ไม่ ฉันว่างงาน อายุ 26 ปีแต่..
คุณพบเรซูเม่ของคุณแล้วหรือยัง?
มันไม่ได้อยู่ที่นั่น แต่ถ้าฉันไปเอามันคงจะสาย
ฉันจึงยอมแพ้ และนั่นคือเวลาที่ออกเดินทาง ระฆังดัง...
ฉันรีบขึ้นรถด่วน...
ประตูกำลังจะปิด!
เหมือนถูกเจ้าหน้าที่สถานีผลักเข้าไปมากกว่า เพราะมันเกินความสามารถไปแล้ว
ในที่สุดประตูก็ปิดลง และฉันก็รักษาความปลอดภัยไว้บางส่วน ที่ว่าง.
แต่รู้สึกเหมือนฉันถูกดึงกลับ
และเมื่อฉันคิดว่ามีบางอย่างผิดปกติ
ฉันรู้ว่าจุดสิ้นสุดของแจ็คเก็ตของฉันคือ ติดอยู่ระหว่างประตู
ฉันตกใจเล็กน้อยแล้วดึงมันด้วยมือขวา
และพยายามบิดตัวของฉัน แต่มันก็ไม่ขยับ
แล้วแขนหรือสิ่งของของฉันไปโดนใคร
ผู้หญิงที่อยู่ทางขวาของฉันเอียงศีรษะและ จ้องมองมาที่ฉัน
ฉันสบตาเธอแล้วจึง...
ขอโทษ.
ฉันกระซิบคำว่า "ขอโทษ" กับเธอ...
หลังจากนั้นฉันก็ลองดึงมันและ
ขยับร่างกายโดยไม่รบกวนผู้อื่น
ผู้ชายที่อยู่ทางซ้ายของฉันผลักฉันด้วยเหตุผลบางอย่าง
และฉันกังวลว่าเขาอาจจะกดดันฉันแรงเกินไป และฉีกเสื้อแจ็คเก็ตของฉัน
แต่ในที่สุดมันก็เป็นอิสระเมื่อฉันประมาณ เพื่อไปถึงคิชิคาว่า
กรุณาหยุด.
แล้วมีคนบอกว่า "กรุณาหยุด"...
และฉันได้ยินเสียงคนร้องไห้เมื่อฉันหันหลังกลับ
หันไปรอบ ๆ?
อ๋อ กำลังดูอยู่ว่าโดนจับได้ที่ไหน ขณะดึง
ฉันก็เลยหันหลังกลับ
และเมื่อรถไฟมาถึงที่คิชิคาว่าแล้ว ฉันลุกออกไป จู่ๆ เธอก็คว้าแขนเสื้อของฉันไว้...
คุณกำลังคลำใช่ไหม?
หญิงสาวบอกว่าฉันคร่ำครวญ...
คล้าหา?
แล้วชายแปลกหน้าก็ปรากฏตัวขึ้น
และบอกให้ฉันหารือเรื่องนี้ในออฟฟิศถ้า ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด,
และทำให้เกิดเหตุการณ์ขึ้น
เกิดอะไรขึ้น?
เจ้าหน้าที่สถานีมาบอกว่าจะฟังเรา
ฉันจึงตามเขาไปที่ออฟฟิศและ เมื่อฉันเข้าไปข้างใน...
ผู้หญิงคนนั้นมา
แล้วบอกว่า "เขาไม่ใช่คนคร่ำครวญ"
“เขาแค่พยายามจะหลุดออกจากประตู”...
คือคนที่ฉันขอโทษก่อนหน้านี้บนรถไฟ
ผู้หญิงคนนั้นบอกว่าไม่ใช่คุณจริงๆเหรอ?
ใช่.
เธอได้คุยกับตำรวจด้วยหรือเปล่า?
ไม่ เธอไปที่ไหนสักแห่ง...
เจ้าหน้าที่สถานีปิดประตูโดยไม่มีแม้กระทั่ง ฟังเธอแล้วฉันก็กระวนกระวายใจ
เธอแค่บอกว่าไม่ใช่ฉัน
ฉันบอกเขาว่าเธอเป็นพยานคนสำคัญ ให้เธอเข้าไปเถอะ
นายทำไมคุณถึงปล่อยเธอไป?
ฉันออกไปข้างนอกแล้วโทรหาเธอ
แต่เธอก็จากไปแล้ว
เจ้าหน้าที่สถานีนั้นไม่ได้บันทึกบัญชีของเธอ หรือรับข้อมูลติดต่อของเธอ?
เขาไม่ได้.
เขาบอกว่าจะฟังฉันแต่เขาไม่ฟัง เลย
ตำรวจสายสืบก็เช่นกัน
นักสืบถามว่า "เป็นใคร ถ้าไม่ใช่ฉัน"
ฉันก็เลยบอกคนอ้วนที่ยืนอยู่ข้างฉัน
สงสัยเพราะเขาเอาแต่ผลักฉัน
แล้วเขาก็ไป "ไม่มีใครบอกฉันว่ามี คนแบบนี้", "อย่าโกหก",
"คุณจะแพ้อย่างแน่นอนหากนำไปสู่การทดลอง",
“ฉันจะปล่อยคุณไป ถ้าคุณยอมรับและจ่ายค่าปรับ” นั่นคือทั้งหมดที่เขาบอกฉัน!
แต่ฉันไม่ได้ทำจริงๆ!
การทดลองนี้ยากจริงๆ
บอกความจริงแก่ท่าน แม้จะเป็นความผิดเล็กน้อยเช่นนี้
คุณจะถูกควบคุมตัวหากคุณสารภาพไม่ผิด
หากได้รับการทดลองใช้ คุณอาจถูกขังอยู่ที่นี่
เป็นเวลาสูงสุด 3 เดือนจนกว่าโจทก์จะมีคำให้การ
รู้จักคนโดนกักตัว6เดือน
มันเป็นกรณีที่เขาต้องจ่ายเท่านั้น ปรับ 50,000 เยน ($500) หากเขายอมรับ
นอกจากนี้ไม่มีการรับประกันว่าจะชนะในการทดลองใช้
อัตราการลงโทษคือ 99.9% การพ้นผิดจะได้รับเท่านั้น ทุกๆ 1,000 กรณี
ต่อสู้คดีคลำหาในศาล เมื่อคุณสามารถชำระหนี้ได้ด้วยการต่อรองราคา...
พูดตามตรงไม่มีอะไรดีเกิดขึ้นได้
แน่นอนว่าในฐานะทนายความ
ฉันไม่สามารถแนะนำให้คุณยอมรับอาชญากรรมได้ คุณไม่ได้กระทำ
แต่นี่คือสภาพปัจจุบันของญี่ปุ่น ระบบยุติธรรมทางอาญา
รับสารภาพและตกลงกันเป็นการส่วนตัว
แล้วจะไม่มีใครรู้ และคุณจะออกไปจากเรื่องนี้ได้ สถานที่พรุ่งนี้หรือวันถัดไป
ฟัง,
คุณจะถูกสอบปากคำที่นี่เป็นเวลาอย่างน้อย 3 สัปดาห์ ถ้าคุณยังปฏิเสธมันอยู่
หากพวกเขาตัดสินใจที่จะยื่นฟ้องคุณ มันเป็นการทดลอง
จะใช้เวลาอย่างน้อยหนึ่งปีในการปกป้องความบริสุทธิ์ของคุณ
นอกจากนี้ยังไม่มีการรับประกันว่าพวกเขาจะตัดสินใจ คุณไร้เดียงสาแม้ว่าคุณจะไร้เดียงสาจริงๆก็ตาม
เรื่องทั้งหมดมันจบลงแล้ว ถ้าคุณเพียงแต่ ยอมรับมันตอนนี้และเสนอการต่อรองข้ออ้าง
เราจะต้องการเงินทันทีเพื่อต่อรองข้ออ้าง
มีคนใกล้ตัวคุณที่สามารถ เตรียมเงินเหรอ?
ฉันไม่ได้ทำมัน
คุณถูก.
ฉันขอโทษ.
แต่การทดลองนั้นยากจริงๆ
อาจมากกว่าที่คุณจะจินตนาการได้
ลองคิดดูคืนนี้แล้วโทรไปที่หมายเลขนี้บนบัตร
ตื่น!
สวัสดีตอนเช้าครับ!
สวัสดีตอนเช้า.
สู่ "ห้องผ้าปูที่นอน"
ตกลง.
รีบ รีบ!
ทางนี้.
ที่นั้นที่นั้น.
ด้านล่างด้านล่าง
รีบ.
เอาน่า รีบหน่อย!
ทำความสะอาดห้องน้ำ
จัดการกับสายไฟ
ใช่.
กำลังเปิดสุญญากาศ!
รีบหน่อย.
เคลื่อนไหว!
เอาล่ะต่อไป
ต่อไป.
หมายเลข 9 คุณมาช้า! ฉันกำลังคุยกับคุณคาเนโกะ!
เคลื่อนย้ายไปมา! มาเร็ว!
รีบหน่อย!
รถบัสคันนี้จะจอดที่สถานีตำรวจอีก 3 แห่ง
และรับผู้ต้องขังเช่นคุณอีกสองสามคนมาก่อน มุ่งหน้าไปยังสำนักงานอัยการ
ไม่ยอมให้มีการสนทนาใดๆ ทั้งสิ้น แน่นอนในรถบัส
แต่ยังอยู่ในออฟฟิศขณะเดินทางและในห้องรอด้วย
นอกจากในระหว่างการสัมภาษณ์แล้ว คุณไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าทำงาน คุยกันจนกลับถึงโรงพัก
อะไรนะคุณมีปัญหากับ...
เฮ้! ห้ามพูดตรงนั้น!
ขาแกขวางทางนะเฒ่าเหม็น!
คุณพูดอะไร?!
คุณโง่! คุณหูหนวกหรือเปล่า?
ทำลายมัน!
1, 2, 3, 4, 5,
6, 7...
คุณจะโดนไฟไหม้จากการเสียดสีถ้าคุณไม่ยกมือ!
โอ๊ย
รอที่นี่จนกว่าจะถึงตาคุณสำหรับการสัมภาษณ์!
แม้ว่าการสัมภาษณ์ของคุณจะจบลง ไม่มีใครออกไปจนกว่าคุณจะทำเสร็จแล้ว!
จะใช้เวลาเกือบทั้งวัน
ห้ามสนทนาทุกชนิดขณะรอ!
จะใช้มาตรการทางกฎหมายเพื่อต่อต้านการต่อสู้ และการละเมิดกฎอื่น ๆ !
ไม่ว่าจะเจ็บตรงไหน
เราให้ได้แค่ยาแก้ท้องเสียเท่านั้น!
ใครขอกระดาษชำระ?
มันเหม็น!
คดีคิชิคาวะ หมายเลข 9
ตกลงให้เป็นไป.
หันหน้าไปทางนี้..
นั่งลง.
คุณมีสิทธิ์ที่จะเงียบ
คุณไม่จำเป็นต้องพูดถ้าคุณไม่ต้องการ
บอกฉันทีว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อเช้าวันนั้น
มันคือใคร?
ที่นี่, ที่นี่.
ฉันเป็นแม่ของคาเนโกะ เขาอาศัยอยู่ห้องนี้
อ้อเข้าใจแล้ว. ฉันไม่คิดว่าเขาจะกลับมาเมื่อคืนนี้
เกิดอะไรขึ้น
ฉันจะรู้ได้อย่างไร? ฉันเป็นผู้กำกับที่นี่
ขอบคุณที่ดูแลลูกชายของฉันมาโดยตลอด
คุณอยากจะรออยู่ในห้องของเขาไหม? ฉันจะได้รับกุญแจ
ขอบคุณมาก.
คนแน่นมาก เสื้อแจ็คเก็ตของฉันก็เลยโดนจับ ระหว่างประตู
ฉันแค่ดึงเสื้อแจ็คเก็ตของฉันเท่านั้น พยาน...
งี่เง่า! ฉันไม่ได้ถามคุณเกี่ยวกับเรื่องนั้น!
- เลขที่... - หุบปาก!
การสัมภาษณ์ของคุณวันนี้จบลงแล้ว
ยืนขึ้น.
รอสักครู่.
อย่าคิดว่าคุณสามารถเดินจากไปโดยปฏิเสธมันได้
ฉันมองเห็นธรรมชาติอันหลอกลวงของคุณได้
ฉันจะลงโทษคุณไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
พรุ่งนี้เป็น “การสอบสวนผู้ต้องขัง” รู้ไหมผู้ต้องขัง
คนที่อาศัยอยู่ในห้องขัง
อย่างไรก็ตาม คุณจะไปที่ศาล พูดคุยกับผู้พิพากษา
และพวกเขาจะตัดสินใจว่าจะเก็บคุณไว้ที่นี่หรือไม่
คุณจะไม่ออกไปแน่นอน ถ้าคุณสารภาพไม่ผิด
ฉันไม่ได้คลำหาอย่างแน่นอน
แล้วคุณจะปฏิเสธเหรอ?
ใช่ ฉันไม่ได้ทำ
คุณถูกกักตัว 10 วัน
เอ่อ เอิ่ม...
คุณสามารถติดต่อใครสักคนให้ฉันได้ไหม?
ใช่ฉันทำได้.
ถ้าอย่างนั้น ได้โปรด.
ใช่.
ใช่?
ฮะ? ฉันไม่ได้ยินคุณ
ถูกควบคุมตัว?
นั่นอะไร?
อะไรนะ...คุณอยู่ที่นี่!
มีโทรศัพท์แปลกๆเข้ามา
คุณคือใคร?
เอ่อ...
เทปเป...
ฉันชื่อทัตสึโอะ
สงสัยว่าเป็นการหลอกลวงทางโทรศัพท์...
ใช่.
เราไม่สามารถพบเขาได้ในวันจันทร์เพราะมี ไปสัมภาษณ์ที่สำนักงานอัยการ?
ใช่.
วันอังคารแล้วเหรอ?
แล้วเราจะส่งของให้เขาวันจันทร์ได้ไหม?
เขาทำอะไร?
ฟุรุคาวะจับข้อมือมือขวาของคุณหรือเปล่า
มือที่คุณใช้สัมผัสบั้นท้ายขวาของเธอ?
ไม่เธอไม่ได้ทำ.
คุณดึงมือขวาของคุณออกไปเมื่อเธอ จับข้อมือของคุณเหรอ?
อย่างที่ฉันบอกคุณฉันไม่ได้แตะต้องเธอและเธอ ไม่จับข้อมือของฉัน
ทำไมไม่บอกความจริงไปเสียก่อน?
ฉันพูดความจริงตั้งแต่แรกแล้ว
เหยื่อบอกว่าเธอจับข้อมือขวาของคุณและ เห็นหน้าคุณ
ฉันจะไม่ปล่อยให้สิ่งเลวร้ายเกิดขึ้นกับคุณถ้าคุณเพียงแค่ ยอมรับความจริงและกลับใจสำหรับการกระทำของคุณ
กลับใจสำหรับการกระทำของฉัน? ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย!
คุณมีสิ่งที่ไม่เหมาะสมในบ้านของคุณหรือไม่?
"สิ่งที่ไม่เหมาะสม" คืออะไร?
สิ่งต่างๆ เช่น วิดีโอสำหรับผู้ใหญ่
ฉันเป็นคนขายของชำถ้าฉันทำ?
แล้วคุณมีพวกมันไหม?
ขอบคุณที่สละวันหยุดจากการทำงานที่กำลังจะมาถึง
ไม่เป็นไร ยังไงฉันก็ไม่ทำงาน
คุณ "ถัก"?
ฮะ?
นางคาเนโกะ!
ใช่!
โอ้ เน็ต ( ไม่มีส่วนร่วมในการจ้างงาน การศึกษา หรือการฝึกอบรม )
ทำไมคุณถึงให้ผ้าเช็ดตัวเขา? เขาจะแขวนคอตาย!
ไม่มีอะไรยาว. เข็มขัดหมดคำถาม
เพื่อน คุณไม่รู้ว่าสิ่งต่าง ๆ ทำงานอย่างไรในนั้น!
อ้าว มีดโกนด้วยเหรอ?
คุณกำลังพยายามที่จะฆ่าเขา?
เลขที่...
ฉันไม่รู้ว่าควรจะส่งอะไรให้เขา
ฉันก็เลยเก็บทุกอย่างที่เขาต้องการไป สำหรับวันหยุดพักผ่อน
เขาสามารถซื้อสบู่และแปรงสีฟันอยู่ข้างในได้
นอกจากนี้สิ่งนี้ไม่ดี ไม่อนุญาตให้นำอาหารเข้ามา
ฉันไม่สามารถมีคุณ...
ทำสิ่งนี้ (เดี๋ยวก่อน!! ฉันเชื่อในตัวเธอ!! จากทัตสึโอะ)
คุณทัตสึโอะ? หยุดเล่นทริคโง่ๆ ได้แล้ว!
ขอโทษ...
เกิดอะไรขึ้น? ไม่เป็นไร!
มีผู้กระทำผิดเพียงครั้งเดียวมากมาย!
จะไม่มีใครรู้เรื่องนี้ เขายังเด็กอยู่
ลูกชายของฉันไม่ได้ทำอะไรผิด
ความรักที่ไม่มีเงื่อนไขนั้นยิ่งใหญ่
รู้ไหม ฉันคิดมาตลอดว่าเขาแปลก!
ยังไงล่ะ?
เอ่อ แค่นิดหน่อย...
แค่นิดหน่อย...อะไรนะ?
คือ...เค้าไม่เคยไปทำงาน...
คุณไม่เคยติดต่อฉันเลยและทำให้ฉันกังวลเท่านั้น!
ฉันไปดูการสัมภาษณ์ว่าเป็นยังไงบ้าง
ทำไมฉันถึงจบการสัมภาษณ์คุณ!
คุณทำอะไรลงไป?!
ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย
จริงหรือ
คุณจะไม่ไว้วางใจลูกชายของคุณเองได้อย่างไร?
นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมฉันถึงไม่อยากจะเชื่อคุณ!
อย่าพูดแบบนั้นที่นี่...
คุณจริงจังไหม? ในวันสัมภาษณ์? เดี๋ยว มันเป็นความผิดของฉันเหรอ?
ไม่ ฉันไม่ได้พูดแบบนั้น!
คุณใจดีพอที่จะแนะนำ บริษัทสำหรับคนบ้าอย่างเขา
ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้หมายถึงอะไรแบบนั้น
คุณรู้จักทนายความที่ดีบ้างไหม?
คุณต้องการสอบถามทนายความของบริษัทเราหรือไม่?
ใช่โปรด
ลูกชายของฉันจากคนทั้งหมดจะไม่มีวัน ทำบางอย่างแบบนั้น
ทนายความทุกคนมีความพิเศษเฉพาะด้าน
เราเชี่ยวชาญคดีแพ่งและไม่ค่อยต่อสู้คดี คดีอาญา
พูดง่ายๆ ก็คือ คดีแพ่งเป็นข้อพิพาทระหว่างกัน บุคคลสองคน
เช่น การหย่าร้าง การชดเชย สำหรับค่าเสียหายและข้อพิพาทเรื่องมรดก
คดีอาญาเป็นคดีที่ทางราชการ ดำเนินคดีกับผู้กระทำผิดใช่ไหม?
ตำรวจจึงเข้ามาเกี่ยวข้อง
ทนายความปกป้องผู้ถูกกล่าวหาในศาลอาญา
ดูเหมือนว่าทนายทุกคนจะปกป้องฆาตกรในทีวี
แต่ในความเป็นจริงแล้ว
ทนายความหลายคนไม่เคยปกป้องด้วยซ้ำ คดีอาญา น้อยกว่าคดีฆาตกรรมมาก
นั่นหมายความว่า...
ฉันไม่สามารถขอให้คุณปกป้องลูกชายของฉันได้?
น่าเสียดาย... ใช่
คุณช่วยแนะนำใครสักคนให้ฉันได้ไหม
ฉันหลงทางไปหมดแล้ว
ท่าน.
ฉันขอโทษ. ฉันหมดเวลาแล้ว
(สำนักงานกฎหมายสึกุมิ)
ฉันสงสัยว่าคนเหล่านี้เชื่อถือได้หรือไม่
เคยเป็นผู้พิพากษา
และเขาก็ปกป้องคดีฆาตกรรมด้วยใช่ไหม?
แต่มันกำลังคลำ
ใช่ ๆ.
ฉันรู้สึกสบายใจมากขึ้นในสถานที่แบบนี้
ใช่ฉันเคยได้ยิน ฉันจะส่งคนไปให้คุณ
ใช่ใช่ใช่
แล้วคุณล่ะเป็นยังไงบ้าง?
ใช่,
ขวา...
ฉันอ่านบทความเกี่ยวกับคุณใน กระดาษเมื่อวันก่อน
"ถุงนอนในออฟฟิศสุดหรู เผาน้ำมันเที่ยงคืนทุกวัน"
ไม่ไม่ไม่,
มันน่าทึ่ง.
ใช่.
อะไร ก็เหมือนเดิมนี่
เข้ายึดบริษัทของพ่อฉันและทำ บางสิ่งของฉันเอง
แย่และยุ่ง!
ฉันสงสัยว่าฉันจะใช้ชีวิตแบบนี้ต่อไปได้นานแค่ไหน!
จำสิ่งที่อาจารย์กฎหมายบอกเราได้ไหม?
"ปกป้องคดีอาญาหากคุณต้องการเป็นทนายความ"
“คดีแพ่งมีไว้สำหรับที่ปรึกษากฎหมาย ไม่ใช่ทนายความ”
ด้วยเหตุผลบางอย่าง ฉันมักจะนึกถึงคำพูดนั้นในช่วงหลังๆ นี้
บางทีอาจถึงเวลาที่ฉันจะต้องกลับมาเป็นทนายความ!
เข้าไป.
ฉันชื่อซูโดเป็นทนายความ
ฉันจะปกป้องคุณตามคำขอจากแม่ของคุณ
หัวหน้าทนายความของเราคือคนที่ชื่อ "อาราคาวะ"
แต่วันนี้ฉันถูกส่งมาเพื่อถามคำถามคุณสองสามข้อ
ฉันแน่ใจว่าคุณได้ทำซ้ำตัวเองแล้ว หลายครั้งระหว่างการสัมภาษณ์
แต่ช่วยเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้ฉันหน่อยได้ไหม?
เอ่อ...ก่อนหน้านั้น...
ทำไมฉันต้องมาอยู่ในที่แบบนี้?
พวกเขาจะไม่ฟังฉัน
พวกเขาเอาแต่บอกว่าจะปล่อยฉันออกไปเร็วๆ นี้ อย่างที่ฉันยอมรับมัน
ทำไมฉันต้องยอมรับอะไรบางอย่าง. ฉันไม่ได้ทำเหรอ?
คุณไม่ได้ทำจริงๆเหรอ?
คุณเหมือนกับตำรวจนักสืบ
ฉันจะบันทึกบัญชีของคุณอย่างถูกต้อง
โปรดบอกฉันให้ชัดเจนว่าเกิดอะไรขึ้นในวันนั้น
มันเป็นยังไงบ้าง?
จะพูดตรงๆ...ฉันเกลียดการคลำ
แน่นอน.
คนร้ายเท่านั้นที่ชอบ
และ? ชายหนุ่มคนนี้กระทำการคลำหรือไม่?
ฉันไม่รู้. เขาปฏิเสธมัน
แต่ฉันไม่สามารถทำมันได้
ทำอะไรไม่ได้?
ปกป้องเขา
ฉันได้กระทำความผิดเพียงไม่กี่ครั้งในฐานะทนายความ ฉันไม่มีประสบการณ์ในการปฏิเสธคำวิงวอน
และฉันคิดว่างานของฉันคือช่วยเหลือเหยื่อของอาชญากรรม
กรณีการปฏิเสธมีน้อย คุณก็อาจจะลองเช่นกัน
แต่ปกป้องคนคลำ...
เขาบอกว่าไม่ได้ทำใช่ไหม?
ใช่ แต่...
เขาสามารถปฏิเสธได้มากเท่าที่เขาต้องการเพราะว่า ไม่มีหลักฐาน
คุณอาจไม่รู้เรื่องนี้เพราะคุณเป็นผู้ชาย
แต่ผู้ที่ตกเป็นเหยื่อของการคลำมักจะรู้ว่าใครน่าสงสัย
ทนายพูดแบบนั้นได้ยังไง?
เราจะไม่ชนะคดีหากบุคคลนั้นเป็น อาชญากรเพียงเพราะเขาน่าสงสัย
“บริสุทธิ์จนกว่าจะพิสูจน์ว่ามีความผิด” เป็นสิทธิขั้นพื้นฐานในกฎหมายอาญา
คุณคิดว่ามันต้องใช้ความกล้ามากแค่ไหน เพื่อให้ผู้หญิงจับคนหาของ?
พวกเขาจะต้องหวาดกลัวและเขินอาย
และพวกเขาจะต้องให้การเป็นพยานในศาล ถ้ามันนำไปสู่การพิจารณาคดี!
ถ้าคดีคลำหลายคดีพ้นผิด มันก็จะเหมือนเดิม
ในที่สุดผู้พิพากษาก็เริ่มฟังเหยื่อ
ตั้งใจฟังดีๆ ข้อหาคล้าหาอันเป็นเท็จ เป็นตัวแทนอย่างชัดเจน
ปัญหาในปัจจุบันของอาชญากรชาวญี่ปุ่น ระบบยุติธรรม
เราไม่รู้ว่ามันเป็นข้อหาเท็จหรือเปล่า
คุณสามารถออกจากช่วงเวลาที่คุณมั่นใจของเราได้ ลูกค้ามีความผิด
ดังนั้นจัดการกรณีนี้
ไม่มีใครบอกว่าเสื้อแจ็กเก็ตของคุณถูกจับที่ประตู!
หยุดสร้างเรื่องโกหก!
คุณอยู่หลังจากนักเรียนมัธยมต้นคนนั้นจาก จุดเริ่มต้นใช่ไหม?
ไม่ มันเกิดขึ้นกับเธอเท่านั้น เมื่อฉันขึ้น!
เห็นแล้วรู้ว่าเป็นผู้หญิง!
ฉันไม่ได้...
ฉันเคยบอกคุณไปแล้วว่า
ฉันรู้เมื่อเธอกล่าวหาฉันหลังจากได้รับ ออกจากรถไฟ
นั่นไร้สาระ! เธออยู่ตรงหน้าแล้ว คุณไม่มีทางที่คุณไม่รู้
คุณเห็นเธอบนชานชาลา
และคุณก็ผลักร่างกายของคุณเข้าหาเธอหลังจากนั้น ขึ้นรถไฟ!
ฉันบอกไปแล้วว่าเจ้าหน้าที่สถานีผลักฉันเข้าไป!
สิ่งที่คุณต้องทำคือขยับไปสักหน่อย!
ฉันจะทำ ... อย่างไร?
พักผ่อนเถอะยามาดะ
ขวา,
บางทีอาจจะไม่มีที่ว่าง
นักสืบยามาดะไม่ได้ตะโกนเพราะเขาเกลียดคุณ
คุณรู้ไหมว่าพวกเขาพูดว่า "เกลียดอาชญากรรม ไม่ใช่คน"
ทุกคนทำผิดพลาด
ฉันไม่ได้ทำผิดพลาด!
ตอนนี้ ทำไมเราไม่สงบสติอารมณ์และคิดให้รอบคอบล่ะ?
คุณคิดอย่างไรบางทีอาจเป็นมือขวาของคุณโดยบังเอิญ ชนเข้ากับบั้นท้ายของเธอเหรอ?
รู้ไหม รถไฟสั่น และเต็มแล้ว
บังเอิญชนเธอไม่คลำ คุณคิดอย่างไร?
ฉันบังเอิญไปชนผู้หญิงทางขวาของฉัน
และนั่นเป็นเพราะฉันดึงเสื้อแจ็คเก็ตเท่านั้น ฉันไม่ได้ชนคนตรงหน้า
ใช่ มันทำให้เราเจ็บปวดที่จะเห็น
อนาคตของชายหนุ่มผู้มีคุณธรรมก็พังทลายเช่นกัน!
ปัจจุบันข้อหาคลำสามารถนำไปสู่การจำคุกได้เช่นกัน
หากคุณบังเอิญสัมผัสเธอ
เราสามารถใช้สิ่งนั้นโน้มน้าวผู้ช่วยอัยการได้!
ไม่ใช่เรื่องบังเอิญเพราะมือขวาของฉัน กำลังดึงเสื้อแจ็คเก็ตของฉัน!
แล้ว... มือซ้ายของคุณล่ะ?
ฉันบอกแล้วว่าฉันถือกระเป๋า!
คุณไม่สามารถพยายามที่จะจำ?
อย่าลังเลเลย
"หลังจากนั้น,
ฉันเดินตามหลังนักเรียนมัธยมต้นหญิง
ระหว่างทางไปรถไฟ
ถูกเจ้าหน้าที่สถานีกดดัน
และขึ้นรถไฟ
โดยที่ตัวของฉันแนบไปกับหลังของเธอ”
อย่าลงนามอย่างแน่นอนหากบัญชีของคุณ ไม่ได้ถูกบันทึกไว้ทีละคำ
อะไร ฉันทำแล้ว...
มันช่วยไม่ได้ถ้าคุณทำไปแล้ว
ให้พวกเขาทำการแก้ไขในระหว่าง การสอบปากคำครั้งต่อไป
อย่าลงนามอย่างไม่ระมัดระวังตั้งแต่นี้เป็นต้นไป
มันจะกลายเป็นหลักฐานที่เสียเปรียบ กับเราในการพิจารณาคดี
รายงานการสอบสวนเป็นเรียงความของผู้สอบปากคำ
แม้ว่าคุณจะเพียงตอบคำถามของพวกเขา รายงานการสอบสวนของพวกเขา
อยู่ในการเล่าเรื่องแบบบุคคลที่หนึ่งเช่น “ตอนนี้ฉันจะเล่าให้ฟังว่าเกิดอะไรขึ้นจริงๆ” ใช่ไหม?
นั่นไม่ใช่ทั้งหมด.
พวกเขาเปลี่ยนรายละเอียดและเขียนรายงาน ในแบบที่พวกเขาสามารถใช้กับคุณได้
ตัวอย่างเช่น:
เมื่อพวกเขาถามว่า “มือของคุณบังเอิญได้ แตะบั้นท้ายของเธอใช่ไหม”
หากคุณตอบว่า "ฉันเดา"
พวกเขาจะบันทึกมันเหมือนเป็นคำสารภาพ
“ฉันบังเอิญสัมผัสก้นเธอ”
กรุณายืนยันที่จะแก้ไขมัน
และอย่าลืมบันทึกประจำวันด้วย สอบปากคำตัวเอง
จดบันทึกสิ่งที่คุณจำได้ด้วย
เกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนั้น
เช่น การวาดภาพแผนภาพของ ตำแหน่งของทุกคนบนรถไฟในวันนั้น
คุณคิดอย่างไร? อดทนอีกหน่อยได้ไหม?
เอ่อ
พวกเขาถามฉันว่าฉันบังเอิญชนเธอหรือเปล่า
แต่ฉันปฏิเสธมัน
เมื่อคุณปฏิเสธพวกเขาจะกักขังคุณไว้และ พยายามบังคับให้คุณสารภาพ
พวกเขาเรียกมันว่า "เทคนิคตัวประกัน"
อย่ายอมจำนนต่อวิธีการสอบสวนที่สกปรกเช่นนี้
รออีกสักพักก็คงได้ ไม่ได้กล่าวหาคุณด้วยซ้ำ
แม้ว่าจะนำไปสู่การทดลองใช้ตราบเท่าที่คุณสามารถทำได้ ได้รับการพ้นผิด
คุณสามารถได้รับมากกว่า 10,000 เยน ($100) ต่อวันเป็นค่าตอบแทน
แค่คิดว่ามันเป็นงานพาร์ทไทม์
อัตราความเชื่อมั่นอยู่ที่ 99.9% จริงหรือ?
จำนวนนั้นรวมถึงผู้ที่สารภาพด้วย
อัตราการพ้นผิดสำหรับคดีปฏิเสธจะสูงกว่า
เท่าไร?
ประมาณ 3%, 3 รายจาก 100 รายถือเป็นคำตัดสินให้พ้นผิด
มีเสมียนสาวมาคุยด้วยเหรอ?
ฉันบอกทุกอย่างกับตำรวจแล้ว
คุณบอกอะไรพวกเขาบ้าง?
ฉันได้รับการบอกกล่าว
เพื่อเก็บรายละเอียดของคดีนี้ไว้เป็นความลับ โดยตำรวจ
ฉันขอโทษ ฉันกำลังปฏิบัติหน้าที่
เขาเป็นชายหนุ่มที่จริงจังจริงๆ
แม่ของเขากำลังเยี่ยมชมเมืองด้วย
ฉันไม่เห็นปัญหาในการปล่อยเขาในขณะที่ดำเนินการต่อ กับการสืบสวน.
บัญชีของเหยื่อและผู้ถูกกล่าวหาคือ ตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง
เราต้องตรวจสอบกรณีนี้อย่างรอบคอบ
จากนั้น ดังที่ผู้ต้องหายืนกรานซ้ำแล้วซ้ำอีกว่า
ฉันต้องการให้คุณตรวจสอบอย่างละเอียดเกี่ยวกับ พยานด้วย
เป็นงานที่หน่วยงานสืบสวนควรได้รับ ประพฤติตนอย่างถูกต้อง
คุณตั้งใจจะฟ้องเขาล้วนๆ ตามบัญชีของเหยื่อ?
คิดว่าครอปเปอร์จะโดนฟ้องมั้ย?
มันไม่ใช่สิ่งที่เราจะตัดสินใจ อยู่ที่ผู้ช่วยอัยการเป็นผู้ตัดสินใจ
แต่เขาทำมันจริงๆเหรอ?
คุณจะไม่มีวันลงโทษเขาหากคุณมีข้อสงสัย
เป็นเวลา 10 วันแล้วนับตั้งแต่เซสชันครั้งล่าสุดของฉัน พร้อมด้วยผู้ช่วยอัยการ
เขาถามคุณว่าอะไร?
ก็เหมือนเดิมครับ คนเยอะมาก และท่ายืนบนรถไฟ
บางทีเขาอาจจะกำลังยืนยันข้อเท็จจริงของ การตัดสินใจครั้งสุดท้าย.
ไม่มีทางที่เขาจะฟ้องคุณได้
ตามบัญชีของเหยื่อเท่านั้น โดยไม่มีหลักฐานหรือคำสารภาพ
ฉันขอถามคุณอย่างหนึ่งได้ไหม?
ใช่?
ทำไมคุณต้องดึงเสื้อแจ็คเก็ตของคุณอย่างนั้น หมดหวัง?
ประตูก็คงเปิดเองเข้าไปแล้ว สถานีคิชิคาวะ
เอ่อ...
นี่เป็นวันสุดท้ายของการสืบสวนของเรา
คุณไม่ได้คลำหาแน่นอนใช่ไหม?
ใช่.
นั่นหมายความว่าเหยื่อกำลังโกหกใช่ไหม?
เอ่อ...
ฉันไม่รู้เกี่ยวกับเรื่องนั้น
คุณกำลังดึงแจ็คเก็ตของคุณนั่นคือ ติดอยู่ที่ประตูใช่ไหม?
ใช่.
ดึงมันทำไมในเมื่อประตูจะเปิดออก ด้วยตัวเองที่สถานีคิชิคาวะเหรอ?
ถูกฟ้อง.
คุณถูกตั้งข้อหา ถูกฟ้อง.
นักเรียนมัธยมต้นอายุ 15 ปีรวมตัวกัน รวบรวมความกล้าที่จะจับคุณ
เธอกลัวที่จะขึ้นรถ ฝึกตั้งแต่คุณสัมผัสเธอ
ทนายของคุณอยู่ข้างหลังคุณโดยสิ้นเชิง
“คุณจะฟ้องเขาโดยไม่มีหลักฐาน” เขาพูดว่า.
แต่คุณรู้ไหม บัญชีของเหยื่อและ ของคุณตรงกันข้าม
ฉันไม่มีทางเลือกนอกจากต้องให้ศาลตัดสิน
การพิจารณาคดีจะใช้เวลานาน! ฉันจะฟังคุณทุกครั้งที่คุณต้องการที่จะยอมรับมัน
อย่าคิดว่าคุณจะถูกมองว่าเป็นผู้บริสุทธิ์ในการพิจารณาคดี คุณควรคิดทบทวนอย่างจริงจัง
เรื่องแบบนี้คงไม่เกิดขึ้นถ้าฉันฟัง ให้กับผู้พิทักษ์สาธารณะ
ไม่รู้จะคิดยังไง!
ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยจริงๆ!
คาเนโกะ! พอแล้ว.
ฉันถูกขังอยู่ที่นี่มา 3 สัปดาห์แล้ว และฉันก็ อาจถูกตัดสินลงโทษในการพิจารณาคดีหรือไม่? นี่ผิด!
มันจบแล้ว.
ขอพักก่อน!
คนที่คลำจริงๆก็ต้องยอมรับ แล้วกลับบ้านเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น!
ปล่อยฉันนะ ปล่อยมือฉันนะ!
ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย!
(ผมไม่ใช่คนคร่ำครวญนะ!!!!!)
ฉันถูกเข้าใจผิดว่าเป็นนักค้าของบนรถไฟ
ถูกตำรวจควบคุมตัวมาเป็นเวลา 5 เดือน และพวกเขาเอาฉันขึ้นศาล
โชคดีที่ฉันสามารถพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเองได้ ในศาลพิจารณาคดี
แต่เนื่องจากการอุทธรณ์ของฝ่ายตำรวจ
ฉันยังคงต่อสู้คดีนี้ในศาลอุทธรณ์
คุณควรค้นหาพยานทันที
คุณจะถือว่ามีความผิดตาม บัญชีของเหยื่อในคดีคล้าหา
สิ่งที่พวกเขาแสวงหาจากเราคือหลักฐาน เราไม่ได้ทำมัน
ยากกว่าการพิสูจน์ว่าเราทำได้
คำให้การของบุคคลที่ 3 เป็นอย่างมาก ทรงพลัง.
มีตัวอย่างที่จำเลยอยู่ด้วย พ้นผิดเมื่อพบพยาน
แต่อย่างไร?
ฉันจะช่วยให้คุณ. มาเริ่มกันพรุ่งนี้เลย
คงจะดีที่สุดถ้าคุณหาทนายได้ ที่จะติดตามเรา
ในกรณีที่เราประสบปัญหากับ พนักงานสถานี
เป็นการถูกต้องหรือไม่ที่เราจะขอทนายของเรา สิ่งเหล่านี้?
อดใจไม่ไหว!
ทนายความจะไม่ทำอะไรนอกจากเรา บอกพวกเขาไป
พวกเขาจัดการหลายสิบคดีในเวลาเดียวกัน
ใครล่ะจะหมดหวังที่จะช่วยถ้าไม่ใช่ ญาติและเพื่อน?
กรุณาใส่สิ่งนี้.
เรากำลังตามหาพยานหญิง ที่กำลังดำเนินอยู่ วันที่ 10 พฤษภาคม เวลาประมาณ 08.00 น.
ไปที่ออฟฟิศในสถานีแล้วบอกว่า
“คนนี้ไม่ใช่คนขี้โกง”
สวัสดีตอนเช้า.
ฉันจะรออยู่ตรงนี้ ถ้ามีก็บอกฉันด้วย ปัญหาใด ๆ.
โอ้ แม่ของเทปเป อย่าก้าวเข้าไปในบ้านของพวกเขานะ
โปรดช่วยเราด้วย
โปรด.
ช่วยเราด้วย.
เรากำลังตามหาพยานหญิง...
(ลงชื่อ: เรากำลังหาพยาน )
โปรดช่วยเราถ้าคุณรู้ว่าเราเป็นใคร พูดคุยเกี่ยวกับ.
ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ปกป้องอะไรเลย คดีคลำมากขึ้น
ฉันจะโน้มน้าวคุณได้อย่างไร?
ทั้งฉันและซูโดต่างก็มีมือของเราเต็มไปหมด
และคุณมีประสบการณ์ประเภทนี้มากขึ้น ของกรณี
ฉันช่วยไม่ได้จริงๆ... มันเป็นเรื่องจริงที่ฉันมี ส่วนแบ่งของฉันในคดีคล้าหา
ฉันอ่านคำตัดสินสำหรับการพิจารณาคดีครั้งสุดท้ายของคุณ
ช่างเป็นการตัดสินที่ไม่ดีนัก เหลือเชื่อ.
นั่นคือสิ่งที่รบกวนคุณหรือเปล่า?
ไม่...ก็นิดหน่อย แต่...
ฉันจะอยู่ห่างจากการป้องกันทางอาญา เป็นเวลาหนึ่ง, ซักพัก.
ฉันเห็น.
คุณจะไม่มีประโยชน์ใดๆ ถ้านั่นเป็นของคุณ ทัศนคติ.
เรากำลังต่อสู้กับรัฐบาลอันยิ่งใหญ่
คุณไม่สามารถทำหน้าที่เป็นการป้องกันทางอาญาได้ ทนายความหากคุณท้อแท้ง่ายมาก
ผู้พิพากษามีความอ่อนไหวต่อการพ้นผิดคือ ไม่ใช่สิ่งที่เริ่มต้นเมื่อเร็ว ๆ นี้
ผู้พิทักษ์สาธารณะมีความรับผิดชอบส่วนใหญ่ กรณีนี้ด้วย
เขาแนะนำให้ต่อรองข้ออ้างทั้งๆ ที่จริงแล้ว ว่าจำเลยให้การปฏิเสธ
ขณะนี้จำเลยรู้สึกเสียใจกับการตัดสินใจของเขา
ทุกอย่างกลับส่งผล
นี่เป็นของคุณหรือเปล่า?
อา!
คุณจะอธิบายเรื่องนี้อย่างไร?
ฉันควรจะพูดอะไร?
นี่คือข้อพิสูจน์เรื่องการคลำใช่ไหม?
มันจะทำร้ายความประทับใจของคุณกับผู้พิพากษา
ของคุณเช่นกัน...
แต่แล้วผู้ชายทุกคนก็มีความผิด
ถูกต้องแล้ว ผู้ชายทุกคนมีแรงจูงใจ
และเหยื่อก็อยู่ข้างๆ คุณ ดังนั้นคุณไม่มีข้อแก้ตัว
เป็นหน้าที่ของทนายความที่ต้องทำอะไรบางอย่าง เกี่ยวกับสิ่งนั้น!
ห้องพิจารณาคดีเป็นที่อาศัยของปีศาจ!
พวกเขาไม่มีความกังวลแม้แต่น้อย เพื่อสิทธิมนุษยชน!
บริสุทธิ์จนพิสูจน์ได้ว่ามีความผิด!
กรุณาแสดงสิ่งของส่วนตัวของคุณให้ฉันดู หยิบโทรศัพท์มือถือของคุณออกมา
นี่คือหมายเลขอ้างอิงของคุณ
สวัสดี,
คุณกำลังถือโทรศัพท์มือถืออยู่หรือเปล่า?
แม่ของเทปเปอิ กรุณานั่งตรงกลาง..
สวัสดีตอนเช้า.
ขอโทษนะหมวกของคุณ
กรุณาถอดหมวกออก
นั่งลง.
( ครั้งที่ 1 )
เพิ่มขึ้นทั้งหมด
ตอนนี้เราจะเริ่มต้น จำเลยโปรดยืนหยัด
ใช่.
ชื่อของคุณ.
คาเนโกะ เทปเปย์.
ใช่ขอบคุณ.
กรุณารอหมายเลขของคุณ
...บนรถสาธารณะ. จำเลยละเมิดอีกฝ่ายโจ่งแจ้ง
จึงทำให้ผู้เสียหายได้รับความบอบช้ำทางจิตใจยาวนาน
ค่าธรรมเนียมและค่าปรับ: การละเมิดความปลอดภัยสาธารณะ
ผ่านพฤติกรรมก้าวร้าวและรุนแรง
พระราชกฤษฎีกาเดียวกัน ข้อ 9 วรรค 1 ข้อ 2 บทความ 5 วรรค 1 ด้วย
จำเลยมีสิทธินิ่งเงียบได้
คุณไม่จำเป็นต้องตอบคำถามใดๆ คุณไม่ต้องการ
โปรดทราบว่าทุกสิ่งที่พูดที่นี่ สามารถใช้ป้องปรามท่านเป็นหลักฐานได้
มีการกล่าวอ้างที่ไม่เป็นความจริงในพวกเขาหรือไม่ คำแถลงข้อกล่าวหา
อัยการเพิ่งอ่านเรื่องไหนมา?
ใช่มีอยู่
ฉันไม่ได้คลำหา
อ้อ ไม่ต้องเข้าใกล้หรอก ไมโครโฟน.
ตกลง.
พวกเขาอ้างว่าคุณกำลังนั่งรถไฟขบวนเดียวกัน
ในฐานะโจทก์ที่อ้างว่าถูกละเมิด...
นี่สมเหตุสมผลไหม?
ใช่แล้ว. แต่ฉันไม่ได้พยายามที่จะสัมผัสเธอ
ทนายฝ่ายจำเลยมีความคิดเห็นอย่างไร?
ฉันเห็นด้วยกับจำเลย จำเลยมิได้กระทำการคล้าหา
ฉันยังยอมรับการเรียกร้อง
ว่าเขานั่งรถไฟขบวนเดียวกับ โจทก์
คุณอาจจะก้าวลง
ใช่.
เอาล่ะ เรามาตรวจสอบหลักฐานกันดีกว่า
อัยการ โปรดระบุคำกล่าวเปิดงานของคุณ
ที่นี่.
1. วันที่ 10 พฤษภาคม 2548 เวลาประมาณ 07.30 น.
จำเลยพยายามขึ้นรถไฟขาออก บนสถานี Musashidai ของรถไฟสาย Johoku Express
และถูกบีบเข้ามาหลังจากถูกผลักโดย พนักงานสถานี
2. ไม่นานรถไฟก็ออก
เขาเต็มใจกดเป้าของเขากับเหยื่อ ต่อหน้าเขาซึ่งตอนนั้นอายุ 15 ปี
ขณะที่พวกเขาเดินผ่านสถานีโนบุคุโระ เขาก็เริ่มต้น ยกกระโปรงของเหยื่อขึ้นด้วยมือขวา
แล้วเอามือขวาสอดเข้าไปในกระโปรงของเหยื่อ
โดยที่เขาถูสะโพกขวาของเหยื่อ และกระทำการละเมิด
เหยื่อเคยถูกละเมิดโดย คนคลำบนรถไฟขณะไปโรงเรียน
และได้ยื่นเรื่องร้องเรียนต่อเจ้าหน้าที่การรถไฟมาก่อน
แต่เธอได้รับแจ้งว่าไม่สามารถดำเนินการได้
โดยไม่มีหลักฐานแน่ชัด เช่น การจับข้อมือ
ดังนั้นเธอจึงรู้ว่าเธอต้องจับคนค้าของ มือในครั้งนี้
และหันกลับมา
ขณะที่เธอจับข้อมือขวาของผู้คลำแล้ว ระบุแขนเสื้อแจ็กเก็ตของเขา
แต่มือของจำเลยกลับดึงกลับมา ทันใดนั้นเธอก็ปล่อยมือของเขา
แต่นั่นคือตอนที่เหยื่อสามารถระบุตัวตนได้อีกครั้ง
เสื้อแจ็กเก็ตที่จำเลยสวม
และยืนยันว่าเป็นมือของจำเลย
3. ขณะที่รถไฟของผู้เสียหายมาถึง สถานีคิชิคาว่า
เธอไล่ตามจำเลยที่ได้รับ ออกไปข้างหน้าเธอและคว้าแขนเสื้อขวาของเขาไว้
จำเลยพยายามขัดขืนแต่ โดยการช่วยเหลือของผู้โดยสารท่านอื่น
เธอจับกุมจำเลยได้คาหนังคาเขา
คุณถูกเขาคลำหาหรือเปล่า?
ฉันไม่ได้!
ไม่ คุณทำ!
โดยสรุปวัตถุของจำเลย เพื่อจัดแสดงที่ 1 ถึง 6
อนุมัตินิทรรศการที่ 7 การกำหนดวันและสถานที่
และนิทรรศการที่ 8 ความจุของขบวนรถไฟที่ อาชญากรรมที่คาดว่าจะเกิดขึ้น
การคัดค้านบางส่วนต่อนิทรรศการ 10 ถึง 16
คัดค้านการแสดงอย่างเต็มที่ 17.
ที่เหลือก็รออยู่ไม่ใช่เหรอ?
ใช่.
เราจะได้ตำรวจสายสืบของยามาดะ โคจิ พยานซักถามในการประชุมครั้งต่อไป โอเคไหม?
ยืนยัน
ช่วงบ่ายของวันที่ 1 สิงหาคมจะพอดีอย่างไร ตารางเวลาของคุณ?
ฉันจองไว้แล้ว
ทั้งช่วงเช้าและช่วงบ่ายเปิดวันที่ 4
ฉันมีเคสสำหรับทั้งเช้าแล้ว และช่วงบ่าย
เช้าวันที่ 8 เป็นยังไงบ้าง?
ใช่ มันจะไม่เป็นไร
ตกลง.
ทำไมไม่พาเพื่อนมาล่ะ?
เราจะแพ้เพราะที่นั่งว่างมากมาย!
เราต้องเติมผู้สังเกตการณ์ให้เต็มที่นั่ง และทำให้ผู้พิพากษาจริงจัง เอาล่ะ?
ขอบคุณ
สวัสดีตอนบ่าย. คุณมาทำอะไรที่นี่?
ฉันแค่กำลังคุยกับคุณสุกิมูระ
โอ้! กรณีทุจริตต่อหน้าที่?
ใช่แล้วคุณล่ะ? กรรมการคือโอโมริใช่ไหม?
ใช่.
เขามีชื่อเสียงที่ดี
เขาทำ? สื่อคิดอย่างอื่น
“โรคร้าย” ใช่ไหม?
พวกเขาทำให้ดูเหมือนคำตัดสินพ้นผิดนั้นไม่ดี
ถ้าเป็นโรคจริงๆก็หวังว่าเขาจะผ่านไปได้ ให้กับกรรมการคนอื่นด้วย!
แล้วเป็นยังไงบ้าง?
บัญชีของจำเลยทันทีหลังจากนั้น เหตุการณ์ไม่ได้รับการบันทึกเลย
บัญชีของเหยื่อหายไปโดยสิ้นเชิง พยานหญิงมาเยี่ยมสำนักงาน
หรือว่าจำเลยกำลังดึงเสื้อแจ็คเก็ตของเขา
ดังนั้นรายงานที่ควรมีอยู่อย่างเห็นได้ชัด จะหายไป.
พวกเขามักจะซ่อนหลักฐานที่ไม่สะดวก
ไม่สามารถเป็นแบบนั้นได้...
ใช่แล้ว. เมื่อถูกดำเนินคดีแล้วก็ต้องพิพากษาลงโทษ เขาโดยไม่เสียค่าใช้จ่ายใด ๆ
นั่นคืองานของพนักงานอัยการ
( ครั้งที่ 2 )
ทางนี้.
นั่งลง.
และกรุณาปิดโทรศัพท์มือถือของคุณ
เอ่อ...คุณยืนตรงนั้นไม่ได้ คนไม่มีที่นั่งก็ต้องออกไป
เราให้ผู้พิพากษาไปดูได้ไหม
คดีนี้ได้รับความสนใจมากใช่ไหม?
พวกเขาจะออกไปทันทีหลังจากที่ผู้พิพากษาปรากฏตัว
โอ้ เอาล่ะ.
เพิ่มขึ้นทั้งหมด
ฉันจะนำเสนอเอกสารแนบ 17: การจำลองเหตุการณ์ของ รายงานภาพสถานที่เกิดเหตุให้พยานทราบ
ภาพจำลองสถานที่เกิดเหตุครั้งนี้ รายงาน
จะถูกบันทึกอย่างถูกต้องโดยคุณหลังจากตรวจสอบอย่างละเอียดแล้ว การสืบสวน?
ใช่.
คุณได้ข่มขู่จำเลยหรือ
บังคับให้จำเลยทำบางสิ่งบางอย่างอีกครั้ง
ขัดแย้งกับบัญชีของเขาในระหว่างการสอบสวน?
ฉันไม่ได้.
ท่านจึงไม่ได้บังคับจำเลย
จะทำอะไรก็ตามที่ขัดต่อความประสงค์ของเขาในขณะที่ผลิต รายงานรูปภาพนี้เหรอ?
ฉันไม่ได้.
นั้นคือทั้งหมด.
โอเคถ้าอย่างนั้น. ทนายฝ่ายจำเลย สอบปากคำได้นะ พยาน.
คำถามจากซูโดว ทนายความของจำเลย
โอ้ไมโครโฟน
กรุณาใช้ไมโครโฟนมิฉะนั้นเรา ไม่สามารถบันทึกได้
เกี่ยวกับการจำลองสถานที่เกิดเหตุ นางแบบหญิงของ Photo Report
ความสูงของมันคืออะไร?
ฉันคิดว่ามันสูง 165 ซม.
คุณทราบส่วนสูงของเหยื่อผู้หญิงไหม?.
ฉันลืม.
คุณรู้ไหมว่าเหยื่อมีส่วนสูงตอนไหน ถ่ายรูปเหรอ?
อาจจะ.
อาจอะไร?
ฉันก็คงรู้
ความสูงของเหยื่อคือ 155 ซม. สั้นกว่า 10 ซม นางแบบ
จึงไม่มีความแตกต่างระหว่างจำเลยกับผู้ ความสูงของเหยื่อมีความสำคัญในการพิจารณา
อาชญากรรมนี้จะเป็นไปได้หรือไม่ก็ตาม จำเลยในคดีนี้?
ภาพถ่ายนั้นถูกถ่ายเพื่อจำลองสถานการณ์ ตำแหน่งยืน
ดังนั้นฉันจึงไม่กังวลเกี่ยวกับส่วนสูงที่แตกต่างกัน
ผู้เสียหายบอกว่าเขาถือกระเป๋าอยู่ในตัว มือซ้าย,
และกำลังดึงเสื้อแจ็กเก็ตด้วยมือขวา ในขณะนี้
อะไรคุณไม่ให้เขาถือกระเป๋าไป การจำลองครั้งนี้เหรอ?
ดังที่ได้กล่าวไปแล้ว นี่เป็นการยืนยัน ของตำแหน่งยืน
ฉันก็เลยคิดว่ากระเป๋าไม่เกี่ยวข้อง
ส่วนมือขวาของจำเลย...
เขาไม่จับเสื้อแจ็กเก็ตแล้ววางมือ ร่วมกันอยู่ข้างหน้าด้วยพระองค์เอง
ฉันไม่ได้สั่งให้เขาทำ
มีคำถามจากอาราคาวะจำเลยที่ อัยการ.
คุณได้สอบปากคำจำเลยที่ วันที่เกิดเหตุ?
ใช่.
แล้วคุณก็บอกเขาว่า "ฉันจะให้คุณออกไปทันที" เมื่อคุณยอมรับการคลำ
มันก็เหมือนกับการฝ่าฝืนกฎจราจร”
“คุณได้รับการปล่อยตัวเมื่อคุณจ่ายค่าปรับในสรุป พิพากษา" จริงไหม?
ฉันไม่ได้พูดอย่างนั้น
คุณได้ยินข้อกล่าวหาของเหยื่อหรือไม่ ก่อนเข้าตรวจสอบจำเลย?
ใช่ ฉันได้รับแจ้งโดยประมาณว่าเกิดอะไรขึ้น
ผู้เสียหายกล่าวหาเขาว่าอะไร?
ที่เขาเอามือล้วงเข้าไปในกระโปรงของเธอ จากด้านหลัง,
และเอาสะโพกขวาไปแตะที่กางเกงชั้นในของเธอ
คุณไม่ได้พยายามที่จะได้รับการพิสูจน์วัตถุประสงค์ของ ข้อกล่าวหานี้?
เช่น การดึงตัวอย่างเศษซากออกมา มือของจำเลย
และตรวจสอบว่าตรงกันหรือไม่ เส้นใยของชุดชั้นในของเหยื่อเหรอ?
ฉันไม่ว่าง...และมันก็ทำให้จิตใจฉันหลุดลอยไป
หมายความว่าไงที่สติหลุด!
ชีวิตของจำเลยเป็นเดิมพัน!
ฉันมักจะเอาตัวอย่าง
แต่ฉันจำไม่ได้จริงๆว่าทำไมฉันถึงไม่ทำ
มีกรณีที่คล้ายกันมากมาย
คุณอยู่ในตำแหน่งที่คุณต้องได้รับ หลักฐานการกล่าวหา
แต่ท่านกลับไม่พยายามค้นหาด้วยซ้ำ การพิสูจน์วัตถุประสงค์
นั่นไม่เป็นความจริง
คุณไม่ได้พยายามที่จะฟัง คำอธิบายเหตุการณ์ของจำเลย
เหตุใดคุณจึงล้มเหลวในการบันทึกอย่างถูกต้อง บัญชีของจำเลย?
ไม่ ฉันบันทึกทุกอย่างไว้อย่างถูกต้อง
เหตุใดท่านไม่บันทึกคำเรียกร้องของจำเลย
นั่นเสื้อแจ็คเก็ตของเขา
ติดอยู่ในประตู และเขากำลังดึงมันอยู่เหรอ?
เขาไม่ได้เรียกร้องเช่นนั้น
หนึ่งคำถามสุดท้าย
การวิเคราะห์เศษจะตรวจจับคนที่ สัมผัสชุดชั้นใน?
ไม่ ไม่เสมอไป
มีการวิเคราะห์เศษซากที่เคยใช้เป็นหลักฐาน ของอาชญากรรมเหรอ?
เลขที่
ฉันพักกรณีของฉัน
หัวข้อวันนี้
คือการเปิดเผยความสะเพร่าของการสืบสวนครั้งนี้ ดำเนินการโดยตำรวจ
และฝ่ายตำรวจก็มีหลักฐานชัดเจน ไม่สามารถส่งได้
เราจึงตกลงกับหลักฐานที่ไม่สามารถทำร้ายเราได้
และกลยุทธ์ของเราคือการเห็นด้วยกับส่วนที่เหลือของ หลักฐานของพวกเขา
หลังจากที่พวกเขาส่งคำแถลงที่เป็นลายลักษณ์อักษรทั้งหมดแล้วเท่านั้น โดยเหยื่อ
พยานชาย และเจ้าหน้าที่สถานี
แน่นอนเราจะโต้เถียงเรื่องการพึ่งพา ของเอกสารดังกล่าว
รอสักครู่ เราไม่สามารถมองเห็นได้ทั้งหมด หลักฐาน?
พวกเขาไม่ควรจะเห็นทุกสิ่งมาก่อนไม่ใช่หรือ ตัดสินใจว่าเขามีความผิดหรือไม่?
ซึ่งหลักฐานที่จะนำเสนอเป็นกลยุทธ์สำหรับ ทั้งสองด้าน.
แต่มีเพียงอัยการเท่านั้นที่ถือพยานหลักฐาน สัมภาษณ์
เราไม่มีอะไรเลย
เราขอให้พวกเขาแสดงหลักฐานได้
แต่การที่จะร้องขอเช่นนั้น
เราต้องเจาะจงและพูด “คุณต้องมีสิ่งนี้และสิ่งนั้น ดังนั้นแสดงให้พวกเราเห็น”
เราต้องชี้ให้พวกเขาเห็น
อะไร คุณรู้ไหมว่าพวกเขามีหลักฐานอะไรบ้าง?
ฉันทำไม่ได้ ฉันทำได้เพียงคาดเดาอย่างมีการศึกษาเท่านั้น ฉันรู้ว่ามันฟังดูแปลกจริงๆ
ใครถามคุณ?
คนเหล่านั้นคือใคร?
คุณสาตะเอามาให้เรา
ทำไม
มันไม่สมเหตุสมผลเลย เขาไม่รู้อะไรเลย เกี่ยวกับฉัน.
เขาไม่รู้จักเรา แต่เขารู้วิธี การทดลองเหล่านี้ได้ผล
แล้วไงล่ะ?
เหตุใดจึงต้องโฆษณาให้ทุกคนทราบว่า ฉันถูกตั้งข้อหาคล้าหาเหรอ?
แล้วทำไมคุณถึงได้ยูโกะด้วยล่ะ?
โยโกะ... โอกุระพาเธอมา
ทำไม
เราทุกคนเป็นเพื่อนกัน ยิ่งผู้สังเกตการณ์เรามากเท่าไร มียิ่งดี
เพื่อน?
ไม่รู้เหรอว่าเราเลิกกัน?
เราทุกคนเป็นห่วงคุณ
(นักเรียนมัธยมต้นหญิง)
ขอโทษนะ พวกเขาเป็นใคร?
โอ้ พวกเขาเป็นเด็กฝึกงานด้านกฎหมาย พวกเขากำลังฝึกสอบเนติบัณฑิต
ผู้เข้ารับการฝึกอบรม?
ไม่นะ เด็กฝึกงาน
อย่างที่คุณเป็น
สวัสดีตอนเช้า.
ตอนนี้เราจะเริ่มต้น
รอ.
หากต้องการชมกรุณาบีบ เข้ามาแล้วนั่งลง
ไม่เป็นไรใช่ไหม?
จะเริ่มอะไรล่ะ?
เหล่านี้คือหน้าจอ
เพื่อความเป็นส่วนตัวของโจทก์
พวกเขาทำให้แน่ใจว่าจำเลยและผู้สังเกตการณ์ ไม่เห็นเธอ
เช่นนั้น.
กับบอร์ดพวกนี้เหรอ?
ใช่.
จำเลยกรุณานั่งบนม้านั่ง
ใช่.
- สกรีนอีกแล้วเหรอ?! - การเปิดกว้างควรจะเป็นสิ่งสำคัญ
อดไม่ได้ที่จะพิจารณาถึงแนวโน้มล่าสุด ของการคุ้มครองเหยื่อ
กรุณาเข้ามา
คุณไม่จำเป็นต้องกลัว
เป็นชื่อและข้อมูลอื่นๆ ของคุณ พิมพ์ถูกต้องบนการ์ด?
ใช่.
โปรดอ่านคำสาบานดังๆ
ฉันสาบานที่จะพูดความจริงอย่างจริงใจ
โดยไม่ปกปิดหรือหลอกลวง
กรุณานั่งของคุณ
โปรดระบุประสบการณ์ของคุณให้ตรงตามที่เกิดขึ้น
หากคุณให้การเป็นพยานอันเป็นเท็จ คุณก็สามารถทำได้ จะถูกดำเนินคดีฐานเบิกความเท็จ
ดังนั้นโปรดระวังด้วย
พนักงานอัยการ กรุณาเริ่มการตรวจสอบของคุณ
พยาน คุณ...
ทำไมไม่หายใจลึกๆ ล่ะ?
ใช่.
ฉันขอโทษ ฉันไม่เป็นไร
หลังจากรถไฟออกจากสถานีมุซาชิได
คุณสัมผัสได้ถึงการเคลื่อนไหวที่ทำให้เกิดเสียงกรอบแกรบอยู่ข้างหลังคุณ ถูกต้อง?
ใช่.
ตอนนั้นคุณคิดอะไรอยู่?
มันน่ารำคาญ...ฉันเจอคนคลำบ่อยๆ
ฉันก็เลยคิดว่าบางทีครั้งนี้เหมือนกัน...
คุณหมายถึง
มีบางอย่างสัมผัสร่างกายของคุณด้วยการ "ส่งเสียงกรอบแกรบ"?
ฉันรู้จักคนที่อยู่ข้างหลังฉัน
ไม่ได้เคลื่อนที่ไปตามการแกว่งของรถไฟ
และมีของแข็งบางอย่างกระแทกเข้าที่สะโพกของฉัน
รู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังกดดันฉันอยู่ ฉันคิดว่าบางทีมันอาจจะเป็นคนคร่ำครวญ
เกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น?
ฉันกลัวจริงๆ...
หลังจากนั้นฉันก็รู้สึกว่ากระโปรงของฉันถูกยกขึ้น
และเขาก็แตะบั้นท้ายขวาของฉัน...
คุณสามารถดูได้
มือของใครบางคนแตะบั้นท้ายของคุณเหรอ?
เลขที่,
แต่มันเลื่อนขึ้นลงซ้ายและขวา...
แล้วฉันก็รู้สึกถู...
ฉันแน่ใจว่ามันเป็นมือ
คุณพยายามจับผู้กระทำความผิดอย่างไร?
ฉันพยายามจับมือผู้กระทำความผิด
เหตุใดคุณจึงพยายามจับมือผู้กระทำผิด?
เมื่อฉันแจ้งความคนค้าของกับตำรวจก่อนหน้านี้
พวกเขาบอกว่าฉันต้องการหลักฐานเช่นการคว้า มือของเขา.
คุณพยายามจับมือเขาอย่างไร?
ฉันพยายามจับมือเขาในขณะที่เขาอยู่ ในการคลำหา
มือของผู้กระทำความผิดอยู่ที่ไหน?
สะโพกขวาของฉัน
แต่... ฉันรู้สึกว่ามันก้าวไปข้างหน้า...
คุณจับเขาในขณะที่มือของเขากำลังก้าวไปข้างหน้าเหรอ?
ใช่.
ไม่อยากให้มันก้าวหน้าเลยจริงๆ...
ฉันจับเขาด้วยมือขวา
จับได้ส่วนไหนของร่างกายผู้กระทำความผิด?
ฉันคิดว่ามันอยู่เหนือข้อมือของเขาเล็กน้อย
คุณดูที่ไหนเมื่อสิ่งนี้เกิดขึ้น?
ฉันกำลังดูมือของตัวเองซึ่งจับได้ มือของผู้กระทำความผิด
คุณเห็นนิ้วของผู้กระทำผิดหรือไม่?
ไม่ ฉันทำไม่ได้
กระโปรงของฉันถูกยกขึ้น นั่นคือทั้งหมดที่ฉันเห็น
คุณยังคว้าเสื้อผ้าของผู้กระทำความผิดเมื่อคุณ จับมือเขาเหรอ?
ใช่.
คุณเห็นสีเสื้อผ้าของผู้กระทำความผิดไหม?
ฉันคิดว่ามันเป็นสีดำ
เกิดอะไรขึ้นกับมือที่คุณคว้า?
มือก็ดึงกลับ
คุณปล่อยมือเขาเหรอ?
ใช่.
คุณสูญเสียการมองเห็นมือของผู้กระทำผิดเหรอ?
ไม่ ฉันกำลังไล่ตามมือนั้นด้วยตาของฉัน
มือนั้นดึงกลับไปในทิศทางใด?
ข้างหลังฉัน.
คุณทำเช่น
รู้สึกว่ามันเคลื่อนไปด้านข้างตามหลังของคุณจาก จากขวาไปซ้าย?
เลขที่
คุณรู้สึกไหม
เลื่อนไปทางขวาหรือเลื่อนลง?
เลขที่
ดังนั้นคุณจึงตามมือที่ถอนออกด้วย ดวงตาของคุณ?
ใช่.
และทิศทางนั้นอยู่ข้างหลังคุณเหรอ?
ใช่.
หลังจากนั้นคุณทำอะไร?
เมื่อฉันมองมือด้วยสายตาของฉัน มันพาฉันไปหาคนที่อยู่ข้างหลังฉัน
เสื้อแจ็คเก็ตของเขามีสีคล้ายกับแขนเสื้อที่ฉันจับ
ฉันจึงพูดว่า "กรุณาหยุด"
ฉันต้องการนำเสนอเอกสารแนบ 17: การจำลองเหตุการณ์ของ รายงานภาพถ่ายสถานที่เกิดเหตุ ภาพที่ 1 ถึง 3
นี่คือคนที่คุณจับได้เมื่อวันที่ 10 พฤษภาคมใช่ไหม
วันที่คุณถูกคลำบนรถไฟ?
ใช่.
ฉันพักกรณีของฉัน
นอกจากผู้ชายที่คุณจับได้
คุณจำคนอื่นบนรถไฟได้ไหม ตอนนั้นเหรอ?
เช่น คนที่อยู่ตรงหน้าคุณ
หลังขวาหรือหลังซ้าย?
ฉันจำไม่ได้
กรุณาเผชิญหน้ากับผู้พิพากษาเมื่อคุณตอบ
ในระหว่างการสัมภาษณ์ คุณบอกว่ามีวัยกลางคน ผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าคุณ
แล้วผมคิดว่ามี
คุณจำอะไรได้อีกบ้าง?
เช่น ผู้ชายอ้วนที่อยู่ด้านหลังซ้ายของคุณ?
ฉันจำไม่ได้
ฉันอยากจะถามคุณว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากคุณ ลงที่สถานีคิชิคาว่า
จำเลยพยายามอธิบายตัวเองก่อนหรือไม่ กำลังไปสำนักงานสถานีเหรอ?
เขาบอกว่าเขาแค่ดึงเสื้อแจ็คเก็ตเพราะเหตุนี้ ถูกจับอยู่ระหว่างประตู
เสมียนหญิงมาที่สำนักงานสถานีหรือไม่?
ใช่เธอทำ.
เธอพูดอะไรหรือเปล่า?
“เสื้อแจ็กเก็ตของชายคนนั้นติดอยู่ระหว่างประตู
แต่การเคลื่อนไหวของเขาแปลก"...เธอกล่าว
จากการให้สัมภาษณ์ของตำรวจ ในวันนั้น,
“ผู้หญิงที่มาที่ออฟฟิศบอกว่า
'เสื้อแจ็กเก็ตของเขาติดอยู่ระหว่างประตู'"
เป็นสิ่งเดียวที่คุณพูดถึงในรายงาน
เป็นอย่างนั้นเหรอ? แต่... เธอบอกว่าการเคลื่อนไหวของเขาแปลก...
เกิดอะไรขึ้นกับเธอหลังจากนั้น?
เธอหายไปก่อนที่ฉันจะรู้ตัว
คนที่คุณจับได้พูดหรือเปล่า?
"อย่าปล่อยเธอไป" หรืออะไรทำนองนี้?
ฉันไม่รู้.
ฉันถูกพาไปที่ด้านหลังสำนักงานทันที ขณะที่ฉันเข้าไปในห้อง
ฉันเป็นทนายฝ่ายจำเลย อาราคาวะ ฉันอยากจะยืนยันอะไรบางอย่างกับคุณ
ย้อนเวลากลับไปสักหน่อย หลังจากที่คุณจับมือผู้กระทำความผิดแล้ว
คุณเห็นมือของผู้กระทำความผิดใช่ไหม?
ใช่.
เขาดึงมือกลับ
ใช่.
มือไปอยู่ที่ไหนเมื่อคุณติดตามมัน ด้วยตาของคุณ?
ข้างหลังฉัน.
เห็นมือข้างหลังมั้ย?
ใช่.
ฉันเห็นมือตามมือด้วยตาของฉัน
เมื่อเราปฏิบัติตามทิศทางของมือคน สวมเสื้อผ้าสีคล้ายกันอยู่ที่นั่น...
คุณแค่บอกว่า "เสื้อผ้าสีคล้ายกัน"...
แต่ถ้าคุณตามมือจริงๆ ตลอดเวลา,
มันจะเป็นมือเดียวกันไม่ใช่เหรอ?
คุณจะไม่อธิบายว่ามันเป็น
"สีเดียวกัน" แทนที่จะเป็น "สีเหมือนกัน"?
คุณไม่ได้อธิบายว่ามันเป็น "สีที่คล้ายกัน"
เพราะคุณสูญเสียมือนี้ไปชั่ววินาทีหนึ่ง?
มันดึงกลับแต่ฉันก็มองมันอยู่ ตลอดเวลา...
แล้วฉันก็มองไปทางนั้น...
คุณเห็นมือของผู้กระทำความผิดเมื่อคุณ จับได้แล้ว ใช่ไหม?
จากนั้นมันก็ดึงกลับ
มือของผู้กระทำความผิดหายไปนานหรือไม่ ตอนที่มันดึงกลับเหรอ?
ฉันจำไม่ได้ดี
คุณเห็นมือขวาของฉันที่นี่ไหม?
มันจะไม่หายไปจากสายตาของคุณแม้ว่าฉันจะ ย้ายไปทางซ้ายใช่ไหม?
ใช่.
แต่ถ้ามือขวาของฉันซ่อนอยู่หลังแขนเสื้อ สักครู่...
คุณจะไม่เห็นมือ
ใช่.
เรากำลังถาม
ถ้ามันหายไปแบบนั้นสักพักหนึ่ง
ลองจำดูครับ.
คุณจำไม่ได้เหรอ?
เลขที่
ทนายจำเลยโปรดดำเนินการต่อ
คุณจับมือคุณเห็นมือ มันดึงกลับ...
โปรดฟังต่อไปนี้อย่างระมัดระวัง
คุณปฏิบัติตามทิศทางของการเคลื่อนไหวแต่ คุณลืมตาดูมันไปชั่วขณะหนึ่ง
แต่มีแจ็กเก็ตสีคล้ายกัน คุณก็รู้ว่าเป็นเขาหรือ...
มันถูกดึงกลับแต่คุณไม่ละสายตา ของมัน
และเฝ้าติดตามมันมาด้วยตาของคุณ?
การคัดค้าน คำถามซ้ำซาก
มันเป็นส่วนสำคัญ
พยานโปรดลองจำอีกครั้ง
สักพักก็หายไป...
และเมื่อฉันมองดูทิศทางของมัน ความเคลื่อนไหว,
คนที่สวมเสื้อผ้าสีคล้ายกัน อยู่ที่นั่น.
แล้วจะรู้ได้ไงว่าเป็นคนคนเดียวกัน?
ฉันรู้ว่ามันเป็นเขาจากทิศทางที่ ดึงมือออกมา
สีเสื้อผ้าของเขา และที่มือของเขา กำลังเผชิญ...
ดังนั้นคุณจึงรู้ว่าเป็นเขาแม้ว่าคุณจะแพ้ก็ตาม เห็นมันสักครู่เหรอ?
ใช่.
ก่อนหน้านี้คุณตอบคำถามของอัยการ
คุณไม่ได้
"รู้สึกว่ามันเคลื่อนไปตามหลังของคุณ จากขวาไปซ้าย"
ใช่.
มันหมายความว่ามันเป็นไปไม่ได้สำหรับบุคคลนั้น ที่ด้านหลังซ้ายของคุณ
ที่ได้สัมผัสคุณ?
ใช่.
คุณสามารถพูดแบบนั้นได้ด้วยความเชื่อมั่น กับความรู้สึกหลังของคุณ?
ตำรวจสายสืบ
ยังบอกคนที่อยู่ทางด้านหลังซ้ายของฉันด้วย ไม่สามารถสัมผัสฉันได้
จึงต้องเป็นคนที่อยู่ข้างหลังฉันโดยตรง
ตำรวจนักสืบพูดกับบุคคลนั้นกับคุณ แบ็คซ้ายแตะเธอไม่ได้เหรอ?
ใช่.
เขาบอกคุณหรือเปล่าว่าทำไมมันเป็นไปไม่ได้?
เขาบอกว่าพวกเขาทำการทดลองแบบนั้น...
เดี๋ยว,
ตำรวจสายสืบบอกว่าพิสูจน์แล้ว คนถึงคุณด้านหลังซ้าย
ไม่สามารถสัมผัสคุณผ่านการทดลองได้เหรอ?
ใช่.
คุณจำตำรวจนักสืบคนไหนได้ไหม พูดว่า?
เลขที่
เป็นนักสืบชายหรือหญิง?
ฉันจำไม่ได้ดีแต่คนๆนั้น พูดอย่างนั้นจริงๆ
ศาลอยากจะถามคุณสักหน่อย คำถาม.
มันจะจบลงเร็วๆ นี้ ดังนั้นโปรดรอต่อไป
ใช่.
ผู้หญิงที่มาที่ออฟฟิศกล่าวว่า
“แจ็กเก็ตของชายคนนั้นติดอยู่ระหว่าง ประตู,
แต่การเคลื่อนไหวของเขาแปลก"?
ใช่.
ทำไมคุณถึงคิดว่าเธอมาตลอดทาง ไปที่สำนักงาน
เพียงเพื่อบอกคุณอย่างนั้นเหรอ?
ฉันคิดว่าเป็นเพราะฉันบอกว่าเขาเป็นคนคร่ำครวญ
เธอไม่ได้พูดอะไรแบบนั้น
“คนที่จับได้ไม่ใช่คนร้าย”?
ไม่ เธอไม่ได้พูดแบบนั้น
ผู้พิพากษาข้าพเจ้าอยากจะขอให้ปล่อยตัว
รายงานของตำรวจเกี่ยวกับการทดลองจำลองสถานการณ์ พยานกล่าวถึง
ไม่เป็นไรใช่ไหมอัยการ?
ฉันต้องตรวจสอบว่ามีรายงานดังกล่าวอยู่หรือไม่
ถ้าเป็นเช่นนั้นกรุณาส่งมัน
ฉันจะตรวจสอบมัน
ผู้หญิงที่มาก็ต้องบอกว่า
เขาไม่ใช่คนคร่ำครวญเพราะเขาเป็น ดึงเสื้อแจ็คเก็ตของเขา
ทำไมเทปเปย์ต้องเสียใจด้วย
ถ้าพวกเขาปล่อยเธอไปถ้าเธอพูดการเคลื่อนไหวของเขา แปลกเหรอ?
บางทีมันอาจจะเป็นผลทางจิตวิทยากับ เหยื่อผู้เคราะห์ร้าย.
เธอถูกคลำและมีผู้หญิงอีกคนมาด้วย ทางไปสำนักงาน
เธอจึงคิดว่าผู้หญิงคนนั้นเห็นได้ชัดว่าเป็นผู้หญิงคนนั้น ข้างเธอ
นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมเธอถึงได้ยินแบบนั้น ต้องการที่จะ.
หรือบางทีเธออาจจะคิดในใจแล้ว ว่าคนที่เธอจับได้
เป็นผู้กระทำผิดจึงได้ยินอย่างนั้น
คุณทำได้ดี.
อย่ายอมแพ้และอดทนให้ถึงที่สุด
แค่ระหว่างเราสองคน...
อัยการที่รับผิดชอบบอกว่าเขาไม่ได้ทำ หวังว่าคุณจะถูกดำเนินคดี!
ขอบคุณ.
นี่ฉันถูกขังอยู่นี่ไง!
ฉันไม่รู้
สั่งอะไรก็ได้ที่คุณชอบ
ตกลง.
ข้าวปั้น.
คุณจะเริ่มต้นด้วยสิ่งนั้นเหรอ?
ฉันเข้าใจเรื่องนั้นได้
ฉันยังอยากจะกินข้าวที่สุกดีเมื่อ ฉันกำลังศึกษาอยู่ที่ต่างประเทศ
4 เดือนแล้ว!
พวกเขาเรียกมันว่า "เทคนิคตัวประกัน"!
เราขอประกันตัวสองสามครั้ง แต่...
ทำไมพวกเขาไม่ประกันตัว?
1. ถ้าจำเลยไม่มีถาวร ที่อยู่.
2.หากมีข้อสงสัยว่าจำเลย อาจทำลายหลักฐานได้
3. หากมีเหตุผลหรือข้อสงสัยว่าจำเลย อาจหายไปและไม่กลับมาอีก
ดูเหมือนว่าพวกเขากำลังใช้เหตุผล
ว้าว ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคุณจะรู้สิ่งเหล่านี้! แต่ไม่มีหลักฐาน
คุณรู้ไหม เขาอาจข่มขู่เหยื่อ ให้การเป็นพยานอันเป็นเท็จ
นั่นเป็นสาเหตุที่พวกเขายอมให้ประกันตัวเมื่อพยานรู้เห็น เป็นพยาน
เขายังไม่สามารถขึ้นรถไฟสายนั้นได้ เส้นระหว่างระยะเวลาประกันตัว
บ้าไปแล้ว!
เงินประกันตัวเท่าไหร่?
2 ล้านเยน...|
ฉันคิดว่าห้องพิจารณาคดีเป็นสถานที่ที่ไม่ดี ผู้คนถูกทดลอง
ฉันจึงคิดเสมอว่าจะได้รับการประกันตัว ด้วยเงินคือ...
ใช่ ห้องพิจารณาคดีเป็นที่ที่พวกเขาตัดสินใจว่าจะทำหรือไม่ หรือไม่ใช่ความผิดของใคร
แน่นอนใช่มั้ย?
ผู้พิพากษามักจะรับผิดชอบมากกว่า 200 กรณีได้ตลอดเวลา
ส่วนใหญ่เป็นกรณีที่จำเลยให้การ มีความผิด ดังนั้นพวกเขาทั้งหมดจึงเป็นประโยคที่มีความผิด
ถ้าลองคิดดู ปกติแล้วห้องพิจารณาคดีจะเป็น สถานที่ที่คนชั่วถูกทดลอง
ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะเชื่อคำพูดของจำเลย ในสถานที่ดังกล่าว
หากไม่ตัดสินเร็วก็อาจส่งผลกระทบได้ การประเมินผลการปฏิบัติงาน
พวกเขาทำงานหนักเกินไป
ความสามารถของกรรมการวัดกันที่ ตามจำนวนคดีที่พวกเขาจัดการ
ดังนั้นพวกเขาจึงคิดแต่ว่าจะได้มันมาเท่านั้น จบด้วย
ขอบคุณ
เราอยู่ในขั้นตอนไหนของอาชญากร ขั้นตอน?
ฝ่ายโจทก์เพิ่งยุติการโต้แย้งดังนั้น ถัดมาเป็นข้อโต้แย้งของฝ่ายจำเลย
ตามทฤษฎีแล้ว เราเพียงต้องชี้ให้เห็นเท่านั้น ข้อบกพร่องในการโต้แย้งของพวกเขา
แต่มันไม่ง่ายเลยในชีวิตจริง
เราจะแพ้ เว้นแต่เราจะยืนยันความบริสุทธิ์ของเราได้
เราต้องเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับสิ่งนั้น
นั่นคือสิ่งที่ฉันมีความคิด ... ฉันอยากจะถ่ายวีดีโอจำลองเหตุการณ์
สร้างสภาพแวดล้อมที่เหมือนกันให้กับพยาน บัญชีของคาเนโกะด้วย
และจำลองเหตุการณ์ในวันนั้นอีกครั้ง
เราไม่รู้ว่าเราจะสามารถใช้เป็นมันได้หรือไม่ หลักฐานยัง
แต่ก็ยากที่จะเข้าใจสถานการณ์เพียงอย่างเดียว ด้วยคำพูด
เราต้องเข้าใจให้ถ่องแท้ สถานการณ์ในวันนั้น
และตรวจดูว่ามีความขัดแย้งหรือไม่ ถึงคำให้การของพยาน
มีค่าใช้จ่ายสูงและงานเยอะ แต่...
คุณสาตะบอกว่าเขาทำมาเหมือนกัน ฉันจะถามเขา
คุณได้เป็นพยาน
การคลำบนรถไฟเหรอ?
ไม่ แต่มีชายคนหนึ่งส่งเสียงกรอบแกรบอยู่ใกล้ๆ ประตู,
ฉันจึงได้แต่มองดูเป็นระยะๆ
มันเป็นพฤติกรรมที่แปลก
ผู้ชายที่ส่งเสียงกรอบแกรบคนนี้คือใคร?
จำเลย.
ฉันเฝ้าดูเขาเพราะเขาทำตัวงุ่มง่าม นับตั้งแต่เขาขึ้นรถไฟ
กรุณาเผชิญหน้ากับผู้พิพากษา
คุณหมายถึงอะไรโดย "อึดอัดใจ"?
เขากดร่างกายด้านหน้าของเขาเข้ากับ นักเรียนหญิง,
ดังนั้นฉันคิดว่าเขาอาจจะเข้าใจผิด คนหาของ
ฉันมองเขาเพราะฉันคิดว่าถ้าเป็นเช่นนั้น ฉัน ฉันจะหันหน้ากลับไป
คุณมองเขาจากที่ไหน?
ฉันกำลังมองดูคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ฉันอยู่ใกล้ประตูฝั่งตรงข้าม
ฉันอยากจะถามคุณว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น คุณลงที่สถานีคิชิคาว่า
คุณนำจำเลยเข้าไปในสำนักงานหรือไม่?
ไม่ พวกเขากำลังทะเลาะกันบนชานชาลา แต่ฉันเดานะ เขายอมแพ้เมื่อเจ้าหน้าที่สถานีมาถึง
พนักงานและจำเลยเดินนำหน้า
และเหยื่อกับฉันก็เดินตามหลังพวกเขา เคียงบ่าเคียงไหล่.
มีผู้หญิงที่เป็นเสมียนมาด้วย สำนักงานสถานี?
ใช่.
เธอมาพูดอะไร?
มาดูกัน...
“ฉันไม่รู้ว่าเขาเป็นคนคลำหรือเปล่า แต่น่าสงสัย"
หรืออะไรสักอย่างตามบรรทัดเหล่านั้น
“มีอะไรบางอย่างตามสายเหล่านั้น”?
ฉันจำไม่ค่อยได้ เธอเกือบจะจากไปแล้ว โดยทันที.
จำเลยได้กล่าวอะไรหลังจากนั้น เธอจากไปแล้วเหรอ?
ฉันคิดว่าเขาพูดประมาณว่า "ทำไมคุณถึงปล่อย" เธอไปเหรอ?”
ผู้หญิงที่มาที่สำนักงานสถานี
ไม่ได้พูดอะไรแบบว่า "เขาไม่ใช่คนขี้โกง" ถูกต้อง?
ใช่ มันไม่ได้ฟังดูเป็นอย่างนั้น
ฉันพักกรณีของฉัน
ฉันไม่รังเกียจ ถามฉันสิว่าคุณต้องการอะไร
จากคำตัดสินให้พ้นผิดทั้งหมดของคุณ
มีกรณีใดบ้างที่คุณมีข้อสงสัย มีความผิดไหม?
ไม่มี.
การพิจารณาพิพากษาเป็นเพียงกระบวนการตัดสินเท่านั้น หรือไม่ก็ตาม
อัยการได้พิสูจน์จำเลยแล้ว รู้สึกผิด
โดยไม่มีสมมติฐาน
“เราไม่มีหลักฐานแต่จำเลยอาจ เป็นผู้กระทำผิด"
ทำให้เราไม่มีเหตุผลที่จะลังเลใจ
หากสิ่งเหล่านั้นทำให้เราลังเลใจ
เราอาจจะฟังแต่เรื่องฝั่งอัยการเท่านั้น
และบางครั้งเราอาจลงโทษผู้บริสุทธิ์
หากเราตรวจสอบอัยการอย่างละเอียดแล้ว โต้แย้งและยังไม่แน่ชัดว่าเป็นความผิด
ถ้าอย่างนั้นเขาก็บริสุทธิ์!
คุณคิดว่าอะไรเป็นความรับผิดชอบที่สำคัญที่สุด ของระบบยุติธรรม?
เพื่อระบุความจริง?
อืม...
เพื่อให้เกิดความเป็นธรรม
อืม...
ความเป็นธรรม?
ความรับผิดชอบที่สำคัญที่สุด...
คือผู้บริสุทธิ์จะไม่ถูกลงโทษ
เกี่ยวกับรายงานการจำลองเหตุการณ์ของตำรวจนั้น
ที่คนหลังซ้ายคลำไม่ได้...
มันยังไม่ขึ้นเลย
"ไม่มีอยู่จริง" ตามพวกเขา
ไม่มีอยู่จริงเหรอ?
หมายความว่าพวกเขาหามันไม่เจอ
ไม่มีเลย
แต่หากเราพบทีหลังก็คงได้ โกหก
ไม่มีอยู่จริง
แล้วพวกเขามีมันเหรอ?
เราไม่รู้เกี่ยวกับเรื่องนั้น
มันอาจจะมีอยู่แต่พวกเขาไม่ต้องการแสดงมัน
หรือบางทีพวกเขาอาจจะหามันไม่เจอจริงๆ
ถ้ามันไม่มีอยู่จริง
แล้วนักสืบก็โกหกเหยื่อ
และชักชวนเหยื่อให้คิดถึงคาเนโกะ คือผู้กระทำความผิด
ทำไมพวกเขาถึงมีมันและไม่ต้องการ แสดง?
อืม...
บางทีมันอาจจะเป็นรายงานที่ไม่น่าเชื่อถือ
เช่นเดียวกับภาพถ่ายนางแบบ
และพวกเขาคิดว่ามันจะทำให้คดีของพวกเขาแย่ลง
ใครจะรู้...
ฉันมีข่าวเกี่ยวกับบางสิ่งที่ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้
ผู้พิพากษามีการเปลี่ยนแปลง
อะไร
เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้เหรอ?
ใช่ มันไม่มีอะไรแปลกเลย
แล้ว...
จะเกิดอะไรขึ้นกับการค้นพบทั้งหมดที่เกิดขึ้น ถึงจุดนี้?
เราไม่สามารถทำอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้
ผู้พิพากษาคนใหม่จะต้องตามทันทุกอย่าง เราค้นพบแล้ว
โดยใช้เอกสารที่เป็นลายลักษณ์อักษรเท่านั้น
เพิ่มขึ้นทั้งหมด
ผู้พิพากษามีการเปลี่ยนแปลง
กำหนดการสำหรับการทดลองในอนาคตจะดีสำหรับทั้งสองฝ่ายหรือไม่?
ใช่.
ความจุผู้สังเกตการณ์คือ 20
ผู้ที่นั่งสุดท้ายกรุณาออก
กรรมการคนก่อนบอกว่าเรายัดเข้าไปได้
นี่คือศาลของฉันตอนนี้
คุณกำลังพูดถึงอะไร?
ใช่!
ฉันอยากจะทดลองนี้ในสภาพแวดล้อมที่เงียบสงบ
ดังนั้นโปรดจำกัดผู้สังเกตการณ์ให้อยู่ในที่กำหนดไว้ล่วงหน้า ความจุ.
คนใส่แว่น.
อะไรวะ?
ผู้หญิงที่มาสำนักงานพูดว่าอย่างไร?
ฉันจำไม่ค่อยได้...ฉันได้ยินเธอไม่ชัด
เธอพูดบางอย่างเกี่ยวกับการถูกจับได้ ประตู.
คุณไม่ได้พยายาม
เพื่อสอบถามเธอเพิ่มเติม?
ไม่ อย่างที่ฉัน...
อย่างที่ฉันพูดฉันไม่มีโอกาสได้ยิน เธออย่างชัดเจน
เพราะเธอจากไปทันที
คุณได้ฟังคำอธิบายเหตุการณ์ของจำเลยหรือไม่?
เลขที่
คุณไม่ฟังเขาเลยเหรอ?
เลขที่
คุณไม่ได้บอกจำเลย
คุณจะฟังเขาที่สำนักงานสถานีเหรอ?
ด้วยเหตุนี้จำเลยจึงมาด้วยความเต็มใจ
เพื่อเขาจะสามารถอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นจริงได้
แต่...
สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่ส่วนหนึ่งของหน้าที่ของฉัน
เจ้าหน้าที่สถานีมีหน้าที่รับผิดชอบในเรื่องใดบ้าง งานกิจกรรมเหรอ?
จับผู้ที่เกี่ยวข้องและรายงานเรื่องนี้ ถึงตำรวจ
คุณสังเกตเห็นผู้หญิงที่มา ไปที่สำนักงาน
เป็นพยานคนสำคัญในคดีนี้?
ไม่ ฉันไม่รู้ว่าเธอเกี่ยวข้องอย่างไร ในทั้งหมดนี้
ผู้หญิงคนนี้ที่มาที่ออฟฟิศ
ไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับจำเลย ไร้เดียงสาเหรอ?
ไม่ ฉันไม่คิดว่าเธอพูดแบบนั้น
ตกลง.
ความคืบหน้าในการยื่นแบบฯ รายงานการทดลองจำลองสถานการณ์
ทนายฝ่ายจำเลยร้องขอหรือไม่?
ไม่มีอยู่จริง
เราจึงอยากจะขอ
การสอบปากคำนักสืบยามาดะอีกครั้ง ผู้ตรวจสอบที่รับผิดชอบ
มีค้านไหมอัยการ?
ฉันคิดว่ามันไม่จำเป็น
ศาลยังเห็นว่าไม่จำเป็น
แต่มีแนวโน้มว่าโจทก์จะรู้สึกอย่างยิ่งว่า จำเลยเป็นผู้กระทำผิด
เพราะอิทธิพลของนักสืบ
แม้ว่านี่จะเป็นเรื่องจริงก็ตาม
โจทก์จำไม่ได้ว่าใครบอก ข้อมูลนี้ของเธอ
จึงไม่มีประโยชน์ที่จะเรียกนักสืบยามาดะ ไปที่จุดยืน
โปรดโต้แย้งการละเมิดการสอบสวน โดยใช้ข้อโต้แย้งทางกฎหมายเท่านั้น
ขอให้สอบพนักงานสอบสวนอีกครั้ง ยามาดะถูกปฏิเสธ
ทำไมผู้พิพากษาถึงเปลี่ยนไป?
ผู้พิพากษามักจะเปลี่ยน แต่บางทีเขาอาจถูกถอดออก
ทำไม
คำตัดสินพ้นผิดสองคำที่เขาตัดสินคือ
ทั้งสองหันกลับมาในศาลอุทธรณ์
จริงหรือ
นั่นเป็นเหตุผลที่เขาถูกลบออก?
ใครจะรู้?
ใครจะพอใจกับคำตัดสินพ้นผิด?
จำเลยและผู้ที่เกี่ยวข้องกับตน
แล้วอัยการกับตำรวจล่ะ?
แน่นอนพวกเขาจะต้องเสียใจแน่! พวกเขาจะเสียหน้าอย่างสิ้นเชิง
การตัดสินให้พ้นผิดคือการหักล้างอัยการ และตำรวจ
กล่าวอีกนัยหนึ่ง คุณกำลังกบฏต่อรัฐบาล
คุณจะไม่ได้รับการเลื่อนตำแหน่งจากการทำเช่นนั้น
ท้ายที่สุดแล้วศาลก็เป็นองค์กรราชการ
ทุกคนคงต้องการที่จะได้รับการอนุมัติจากพวกเขา องค์กร.
คุณไม่มีอะไรที่จะได้รับจากการทำ จำเลยมีความสุข
ไม่ได้หมายความว่าคุณจะได้รับการเลื่อนตำแหน่ง ไม่พิพากษาลงโทษอะไรนอกจากคำตัดสินว่ามีความผิด...
ไม่ว่าในกรณีใดก็ต้องใช้ปริมาณมาก ความกล้าหาญและความสามารถในการตัดสินให้พ้นผิด
นั่นเป็นวิธีการทำงานเหรอ? ฉันไม่รู้...
... อายุ 6 ขวบ.
จริงหรือ คุณเป็นเด็กดี!
สามีของคุณช่วยเรามากมาย
ฉันรู้สึกขอบคุณจริงๆ
ไม่เลย. การทดลองจะต้องเหนื่อยมากสำหรับคุณ
เพียงแจ้งให้เราทราบหากมีอะไรที่เราสามารถทำได้
เรายังมีทางยาวไป มันยังไม่จบสำหรับเขา
ขอโทษครับคุณโนโมโตะ
คุณช่วยติดเทปจากด้านบนของบันไดนั้นได้ไหม?
ด้านบนของมัน?
คุณโอกุระ กรุณาติดเทปไว้ด้านข้างด้วย
ตกลง.
ขอบคุณ
สายเรียบร้อยแล้วใช่ไหมคะ?
ใช่.
มันเป็นแบบนี้เหรอ?
ใช่.
เป็นยังไงบ้าง?
มันเยี่ยมมาก
คนที่ทำหน้าที่เป็นเหยื่อ โยโกะ กรุณาไปยังตำแหน่งของคุณ
ตกลง.
ไซโต้และคุณซูโดด้วย
ตกลง.
ที่นั่นและที่นั่น
และสุดท้ายนี้ผู้โดยสารกรุณาเข้าไปด้วย
- ตกลง. - ขอบคุณ.
ในความเป็นจริงมันเป็นความจุ 250% ซึ่งหนาแน่นมาก
มันเป็นไปไม่ได้ที่จะดำเนินต่อไปโดยไม่ต้องเป็น ถูกผลักดันโดยเจ้าหน้าที่สถานี
ดังนั้นกรุณาบีบให้มากที่สุด
ตกลง.
เอาล่ะ คาเนโกะ
โปรดพยายามดึงเสื้อแจ็คเก็ตของคุณเหมือนคุณ ทำในวันนั้น
ตกลง.
ขอโทษ.
ไซโตะ ช่วยผลักคาเนโกะหน่อยสิ
ตกลง.
โยโกะ.
มีอะไรกดทับสะโพกของคุณหรือไม่?
มี.
มันเป็นกระเป๋าของเท็ปเป
ฉันแน่ใจว่าเธอเข้าใจผิดว่าสิ่งนี้ถูกกดดัน กับเป้าของเขา
ต่อไป ลองให้เหยื่อพูดว่า "กรุณาหยุด"
จับมือผู้กระทำผิดแล้วหันหลังกลับ...
เอ่อ... ลองทำตามของเหยื่อดูครับ คำให้การ
สมมติว่าคาเนโกะทำแบบนั้นจริงๆ
กรุณาวางมือของคุณไว้ใกล้บั้นท้ายของเหยื่อ
ตกลง.
ฉันจะแกล้งทำเป็นสัมผัสเท่านั้น
สัมผัสมันจริงๆ ไม่งั้นมันจะแตกต่างออกไป
ไม่ต้องกังวล ฉันทะเลาะวิวาทกัน
ตอนนี้สัมผัสเธอ
ตกลง,
เธอจับมือเขา!
ฉันไม่สามารถดึงมันกลับมาได้
มันคุ้มค่าที่จะลองจริงๆ!
เขายืนอยู่ตรงหน้าประตู เขาไม่สามารถดึงมือของเขากลับมาได้
ทำไมเราไม่สังเกตเห็นบางสิ่งที่เรียบง่ายขนาดนี้!
นั่นเป็นสาเหตุว่าทำไมการก่ออาชญากรรมซ้ำจึงเป็นเรื่องสำคัญ ฉาก ต้องทำเสมอ.
ฉันควรลองสัมผัสเธอตอนนี้ไหม?
โอ้แน่นอน
คุณรู้ทิศทางที่มือเคลื่อนออกไปหรือไม่?
อยู่ข้างหลังคุณหรือมันหลุดไปข้างหลัง หลังของคุณ?
ฉันไม่แน่ใจ.
ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทิศทางไหน
มีพระหัตถ์เข้ามาแตะบั้นท้ายของข้าพเจ้า
แล้วคุณล่ะเทปเปย์? คุณรู้ไหมว่าทัตสึโอะกำลังสัมผัสเธอ?
ไม่เลย.
เดี๋ยวก่อน รถไฟเคลื่อนตัวไปในทิศทางไหน?
มันเคลื่อนไปทางซ้ายของคุณ
ไปทางซ้ายของฉัน...
จำเลยกรุณาหลีกทางด้วย
ถึงจุดยืนพยาน
ใช่.
กรุณานั่งลง.
ใช่.
คุณกำลังดึงเสื้อแจ็คเก็ตของคุณซึ่งก็คือ ติดอยู่ระหว่างประตู
แจ็กเก็ตของคุณมาฟรีทันทีเลยเหรอ?
เลขที่
ด้วยเหตุนี้ฉันจึงตื่นตระหนกและบิดร่างกาย
และคว้าเสื้อแจ็คเก็ตของฉันไว้ใกล้ประตูและ ดึงด้วยมือขวาของฉัน
ฉันคิดว่ารถไฟคนเยอะมาก
การเคลื่อนไหวของคุณรบกวนผู้คนรอบตัวคุณหรือไม่?
ฉันพยายามระวังตัว
แต่ผู้หญิงที่อยู่ทางขวาของฉันกลับจ้องมองฉัน ดังนั้น...
ฉันพูดว่า "ขอโทษ" แล้วชี้ไปที่เสื้อแจ็คเก็ตของฉัน ใกล้ประตูด้วยสายตาของฉัน
แขนหรือร่างกายของคุณสัมผัสกันหรือไม่
กับผู้หญิงคนนั้นเหรอ?
ฉันคิดอย่างนั้น.
ในระหว่างการสัมภาษณ์ของตำรวจ
คุณบอกว่าผู้ชายที่อยู่ทางซ้ายของคุณ
อาจจะคลำหา?
ใช่.
อะไรทำให้คุณคิดว่าเขาน่าสงสัย?
เขาผลักฉันขณะที่ฉันกำลังดึงอยู่ แจ็คเก็ตของฉัน
และนั่นคือสาเหตุที่ฉันชนเข้ากับผู้หญิงคนนั้น ไปทางขวาของฉัน
อาจเกิดจากการรถไฟแกว่งไปมา... แต่มันก็ผิดธรรมชาตินิดหน่อย...
หลังจากที่ฉันรู้เรื่องการคลำแล้ว
ฉันคิดว่าบางทีเขาอาจจะพยายามที่จะสัมผัส ก้นของเหยื่อ
และผลักฉันเข้าไปอยู่ในกระบวนการนี้
อย่างไรก็ตาม ที่สถานีคิชิคาวะ จุดจอดของคุณ
ประตูที่จับเสื้อแจ็คเก็ตของคุณอยู่ ควรจะเปิด
ทำไมคุณต้องดึงเสื้อแจ็คเก็ตออก?
ใช่ นั่นเป็นความผิดพลาดของฉัน
ประตูฝั่งตรงข้ามเปิดในสถานีสุมิเรกาโอกะ สถานีที่ฉันขึ้นมา
นั่นเป็นเหตุผลที่เมื่อฉันลงที่คิชิคาวะ สถานี,
ฉันต้องเดินข้ามรถไฟ
แต่ในวันนั้นฉันอยากจะตรวจสอบภายในกระเป๋าของฉัน
และลงที่สถานีมุซาชิได
ประตูเปิดฝั่งเดียวกับสถานีคิชิคาว่า ในมุซาชิได
ฉันก็เลยข้ามรถไฟไปแล้วตอนที่ลงจากรถ
วันนั้นฉันตื่นสายและลืมเรซูเม่ของฉัน...
ฉันรีบมาก.
จากนั้นเสื้อแจ็คเก็ตของฉันก็ติดอยู่ระหว่างประตู เมื่อฉันขึ้นไปอีกครั้ง
ดูเหมือนว่าฉันจะสับสนประตูเหล่านั้น
กับอันที่ไม่เปิดในคิชิคาวะ สถานี.
คุณหมายถึงอะไรโดย "ดูเหมือน"?
ขวา,
เมื่อทนายความของฉันและผู้ช่วยอัยการ
ถามก่อนหน้านี้ว่าทำไมฉันต้องดึงเสื้อแจ็คเก็ต
ฉันเองก็ไม่ทราบจริงๆ
แต่ฉันจำได้ระหว่างการถ่ายทำ วิดีโอจำลองสถานการณ์
ขณะที่ฉันกำลังดึงเสื้อแจ็คเก็ตในวันนั้น
ฉันกำลังคิดว่า "เฮ้ ทำไมรถไฟถึงเคลื่อนตัวล่ะ ทางนี้?"
จากนั้นแจ็คเก็ตของฉันก็มาฟรี
และฉันได้ยินเธอพูดว่า "กรุณาหยุด" หน่อยสิ หลังจากนั้น.
คุณขึ้นจากสถานีมุซาชิได แต่คุณ กำลังเร่งรีบมาก
คุณเลยคิดว่าคุณขึ้นรถไฟแบบนั้น ปกติจากสถานี Sumiregaoka
นั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้คุณสับสนเช่นกัน ประตูจะเปิดออก ขวา?
ใช่. ใช่นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้น
และสุดท้ายพยานที่มาที่ ที่ทำการสถานี...
เธอพูดอะไร?
ใช่.
“คนนี้แค่ดึงเสื้อแจ็กเก็ตของเขาเท่านั้น
เขาไม่ได้คลำหา " เธอพูด.
คุณแน่ใจหรือว่าเธอบอกว่าคุณไม่ได้คลำหา?
ใช่.
คุณกำลังทำอะไรเมื่อเหยื่อ บอกว่า "กรุณาหยุด"?
ฉันดึงเสื้อแจ็กเก็ตของฉันในขณะที่มองดูมัน
และในที่สุดก็หลุดออกมา แต่ฉันก็ยังถืออยู่ แจ็คเก็ตของฉัน
คุณทำอะไรเมื่อได้ยินเหยื่อ?
ฉันหันหัวของฉัน
คุณเห็นหน้าเหยื่อไหม?
เลขที่
ฉันได้ยินเสียงแต่ไม่รู้ว่าใคร กำลังคุยกับใครอยู่
คุณยืนอยู่ใกล้เหยื่อแค่ไหน?
ฉันไม่รู้ว่าตอนนั้นเป็นเหยื่อหรือเปล่า
แต่ฉันคิดว่าครึ่งซ้ายของร่างกายส่วนบนของฉัน ถูกกดดัน
ผู้หญิงร่างเล็กที่อยู่ตรงหน้าฉัน
คุณถือกระเป๋าของคุณทางซ้าย มือใช่ไหม?
ใช่.
นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมกระเป๋าของฉันจึงถูกกดทับ กับเธอ
คุณอยู่ใกล้ผู้ชายทางซ้ายแค่ไหน คุณอ้างว่าเป็นผู้กระทำผิดที่แท้จริง?
เขากดที่ด้านซ้ายของร่างกายของฉัน ด้วยพลังอันยิ่งใหญ่
เขาอยู่ในตำแหน่งอะไร?
ฉันยุ่งอยู่กับการดึงเสื้อแจ็คเก็ต
ฉันจึงมองไปทางด้านหลังขวาของฉัน...
ฉันไม่รู้ว่าเขาอยู่ในตำแหน่งอะไร
คุณกำลังบอกว่าผู้ชายคนนั้นเป็นผู้กระทำความผิดที่แท้จริง โดยไม่รู้ว่าเขาดำรงตำแหน่งอะไร?
ฉันไม่ได้สรุปว่าเขาเป็นผู้กระทำผิด
จากแรงกดดันที่ฉันรู้สึกจากด้านซ้าย ฉันคิดว่าเขาน่าสงสัย
สมมติว่าเขากำลังสัมผัสเหยื่อ
แน่นอนว่าแขนขวาของเขาจะมา
ระหว่างคุณกับเหยื่อ
อืมฉันก็คิดแบบนั้น.
หากมีการยื่นมือเข้ามาระหว่างใครสักคน
คุณถูกกดดันในฝูงชนที่หนาแน่นขนาดนี้ รถไฟ,
ฉันคิดว่าคุณจะสังเกตเห็น คุณสังเกตเห็นมันไหม?
ไม่ ฉันไม่ได้สังเกตเห็นมัน
เฉพาะระหว่างการถ่ายทำวิดีโอจำลองของเราเท่านั้น...
โปรดตอบคำถามที่คุณถามเท่านั้น
ไม่ ฉันไม่ได้สังเกตเห็นมัน
นี่คือหนังสือและดีวีดีในคอลเลกชันของคุณ
จากบ้านของคุณใช่ไหม?
มีไม่เพียงพอที่จะเรียกว่า "คอลเลกชัน"
แล้วมันคืออะไร?
มันถูกทิ้งไว้ตรงนั้นเพราะฉันเข้าไปไม่ได้ กำจัดพวกเขา
ฉันเข้าใจแล้ว คุณสามารถอ่านชื่อเรื่องได้ไหม
การคัดค้าน ไม่จำเป็น.
คุณสามารถอ่านได้ด้วยตัวเอง
นั่นไม่ใช่ปัญหา!
"คลำนรก" คุณสนใจที่จะคลำหาไหม?
การคัดค้าน ไม่เกี่ยวข้อง
ไม่เป็นไร ฉันจะตอบให้
ดีวีดีแผ่นหนึ่งที่ฉันได้รับจากเพื่อนของฉัน เกิดขึ้นเกี่ยวกับการคลำ
มีรูปเด็กผู้หญิงในชุดนักเรียนด้วย
คุณสนใจนักเรียนหญิงด้วยเหรอ?
นั่นเพิ่งเกิดขึ้นที่นั่นในชุดเปลือย นิตยสาร.
ฉันไม่มีความสนใจในตัวผู้หญิงเป็นพิเศษ นักเรียน.
ตอนที่คุณไปทำอะไรที่สถานีมุซาชิได ลงกลางทางเหรอ?
ฉันกำลังตรวจสอบว่าฉันนำเรซูเม่ของฉันมาหรือไม่
และค้นในกระเป๋าของฉันแต่กลับไม่พบ...
ฉันคงจะสายถ้ากลับบ้านไปเอามัน ดังนั้นฉันจึงยอมแพ้
เมื่อคุณขึ้นรถไฟอีกครั้ง
มีเหตุผลอะไรที่คุณเข้ามาจากประตูนั้นไหม?
มันอยู่ใกล้ฉันที่สุด...
ฉันเพิ่งกระโดดเข้าไปในประตูแรกที่ฉันเห็น
เมื่อคุณวิ่งไปที่ประตู
คุณเห็นไหมว่าใครยืนอยู่ตรงหน้าคุณ?
เลขที่
คุณคงจะรู้ว่าใครอยู่ตรงหน้าคุณ
หลังจากที่คุณขึ้นเครื่องแล้ว
ใช่...
ฉันคิดว่าเหยื่อผู้หญิงอยู่ที่นั่น
มีหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้าคุณ
ใช่...
แต่บางทีฉันอาจจะรู้ตัวหลังจากที่ลงจากรถแล้ว คิชิคาว่า...
ใช่แล้ว ตอนนั้นฉันไม่รู้เลย
คุณก็รู้ว่ามันเป็นผู้หญิงใช่ไหม?
ฉันจำไม่ได้จริงๆ
ตามรายงานการสอบสวนของเจ้าหน้าที่ตำรวจ...
คุณไม่ได้พูดว่า "ฉันไปข้างหลังผู้หญิง นักเรียนมัธยมต้น
ระหว่างทางไปรถไฟ
ถูกเจ้าหน้าที่สถานีกดดัน
และขึ้นรถไฟโดยกดร่างกาย พิงหลังเธอ"?
ฉันบอกว่าฉันไม่รู้ว่าใครอยู่ตรงหน้าฉัน เมื่อฉันขึ้นรถไฟ
จริงหรือ
แต่ฉันเห็นลายเซ็นของคุณในรายงานนั้น พูดเป็นอย่างอื่น
ฉันขอมีเรื่องที่แต่งขึ้น โดย
ตำรวจสืบสวนแก้ไขหลายครั้ง
แต่พวกเขาปฏิเสธฉัน
ปกติคุณหันหน้าไปทางไหน
เมื่อคุณขึ้นรถไฟที่มีความจุมากเกินไป?
ปกติฉันไม่ค่อยได้ขึ้นรถไฟที่คนแน่นขนาดนี้ แต่...
ฉันมักจะหันหน้าไปข้างหน้า
ตัวอย่างเช่นหากคุณจำเป็นต้องได้รับอย่างแน่นอน บนรถไฟที่มีความจุมากเกินไป
ปกติแล้วคุณจะไม่นั่งรถไฟถอยหลังเหรอ ถ้าผู้หญิงอยู่ตรงหน้าคุณ
เพื่อไม่ให้ส่วนหน้าของคุณกดทับ กับเธอเหรอ?
ฉันเคยทำสิ่งนั้นมาก่อน
แต่ครั้งนี้คุณไม่ได้ทำ
ฉันคงจะสายไปถ้าพลาดรถไฟขบวนนี้
ดังนั้นฉันจึงกังวลว่าจะได้ไปต่อ
“มีเด็กสาวอยู่ตรงหน้าฉัน แต่ฉัน. ไม่แคร์เหรอ?”
คุณแค่คิดจะขึ้นรถไฟเหรอ?
ฉันก็แค่หมดหวังที่จะก้าวต่อไป...
ฉันไม่สนใจว่าผู้หญิง...ผู้หญิง
หรือมีหญิงชราอยู่ตรงหน้าฉัน
ฉันแค่กำลังรีบ... ฉันหมดหวังที่จะก้าวต่อไป
แต่คุณรู้ไหมว่ามันเป็น
เด็กสาวที่อยู่ตรงหน้าคุณ?
อย่างที่ฉันพูดไป ถึงแม้ว่าจะเป็นอย่างนั้นก็ตาม
มีเจ้าหน้าที่สถานีผลักฉันเข้าไป
ตอนนั้นการขึ้นรถไฟเป็นของฉัน ลำดับความสำคัญสูงสุด
แทนที่จะเป็นใครที่อยู่ตรงหน้าฉัน
คำถามสุดท้าย
คุณเป็นพยานว่าคุณไม่รู้ว่าเธอเป็น พูดคุยกับคุณ
เมื่อผู้เสียหายพูดว่า "กรุณาหยุด"
ใช่.
มันไม่แปลกเหรอ?
แม้ว่าคุณจะไม่ได้คลำหา แต่คุณก็ยังดึงอยู่ บนเสื้อแจ็กเก็ตของคุณบนรถไฟที่มีผู้คนหนาแน่น
และรบกวนคนอย่างน้อยหนึ่งคนแล้ว ผู้หญิงทางขวาของคุณ คนที่คุณขอโทษ
หลังจากนั้นคุณได้ยินคนพูดว่า "กรุณาหยุด"
คุณไม่คิดว่านั่นมุ่งเป้าไปที่คุณเหรอ?
ฉันไม่ได้ดึงแรงขนาดนั้น
แต่มีผู้หญิงคนหนึ่งเห็นคุณ
และมาถึงที่ทำการสถานีแล้ว
มันก็ไม่ถือเป็นการกระทำที่เห็นได้ชัดเจนหรอกเหรอ?
ฉันบอกคุณแล้ว! เธอบอกว่าไม่ใช่ฉัน!
อะไร ฉันไม่ได้ทำ!
กรุณาตอบเฉพาะคำถามที่คุณถามเท่านั้น
มันเป็นคุณใช่ไหม?
คุณพูดอะไร?
เฮ้รอ!
ทำไมคุณถึงอยู่ที่นี่ตลอดเวลา? ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อแสดง!
ใจเย็น ๆ!
นี่มันห้องพิจารณาคดีนะ!
เป็นแค่คนดูเนิร์ด!
เขาเพิ่งไปดำเนินคดีความผิดทางเพศเพราะรสนิยมไม่ดี
คนประเภทน่ารังเกียจ.
ไปกันเถอะ.
กรรมการทุกคนไม่อยากถูกหลอกอย่างแน่นอน จำเลยเหนือสิ่งอื่นใด
เพราะมันน่าอาย
ยิ่งบุคคลนั้นฉลาดมากเท่าไร
ยิ่งเขากังวลมากขึ้นหากบุคคลนั้นเข้ามา ตรงหน้าเขากำลังโกหก
ว่ามันน่าอายที่ถูกหลอกโดยสิ่งนั้น
เขาต้องการมั่นใจว่าคุณบริสุทธิ์ถ้าเขามี เพื่อให้คุณพ้นผิด
นั่นเป็นเหตุผลที่เขาจะถามคำถามที่ตรงไปตรงมากับคุณ หากเขามีข้อสงสัย
และดูว่าคำตอบที่น่าเชื่อถือกลับมาหรือไม่
คดีคลำหาหลักฐานไม่ได้...
สุดท้ายก็อยู่ที่การตัดสินว่าโจทก์หรือไม่ หรือจำเลยพูดความจริง
ขึ้นอยู่กับการตัดสินของเขาว่าใครกำลังโกหก ประเด็นหลัก
ตลอดจนปัญหารอบด้าน
คุณคิดว่าเทปเปกำลังโกหกเหรอ?
ไม่ ฉันคิดว่าเทปเปย์ตอบได้ดีที่สุด ตามความเป็นจริง
ฉันคิดว่ามันคงจะน่าสงสัยถ้าเขาไม่ทำ รู้สึกไม่พอใจกับคำถามที่มีอคติเช่นนี้
เทปเปย์พูดความจริง แต่สิ่งที่เขาทำคือพยายามค้นหาข้อบกพร่อง
ราวกับว่าเขาเป็นอัยการด้วย
โอกาสที่จำเลยจะมีเพียงครั้งเดียว การตรวจสอบ,
ไม่ต้องพูดถึงว่าเขาบริสุทธิ์และนี่เป็นครั้งแรกของเขา
ไม่ว่าจะซ้อมกี่ครั้งก็ตาม กับทนายของคุณ
มันสามารถนำไปสู่การตัดสินว่ามีความผิดได้ขึ้นอยู่กับว่าอย่างไร คุณตอบคำถามของเขา
คุณจะได้รับโอกาสเพียงครั้งเดียว
ทนายความบางคนบอกคุณ
เพื่อตอบสิ่งที่เกิดขึ้นจริง
แต่ใจคุณจะว่างเปล่าเมื่อผู้พิพากษาถาม คำถามที่ไม่คาดคิดในสภาวะที่เป็นกังวลเช่นนี้
คุณจะสับสนมากจนไม่แม้แต่จะคิด จำสิ่งที่เกิดขึ้นจริงๆ
ฉันไม่คิดว่าผู้พิพากษามีความอาฆาตพยาบาท
เขาพูดกับคนโกหกวันแล้ววันเล่า
และดุด่าซ้ำแล้วซ้ำเล่า... "คุณไม่สามารถขโมยได้คุณไม่สามารถทำร้ายผู้อื่นได้"
บางครั้งพวกเขาก็อ้างเนื้อเพลงยอดนิยมด้วยซ้ำ เพลงเพื่อสอนบทเรียน
สิ่งที่เรากลัวที่สุด...
คือ 99.อัตราการตัดสิน 9% คือ...
กลายเป็นหลักฐานของการทดลองมากกว่าผล
อืม...
จะเป็นอย่างไรถ้าเราโทรหาทนายความคนแรกที่เขาพูดคุย เพื่อเป็นสักขีพยาน?
มันจะทำอะไรให้เราตอนนี้?
ฉันต้องการทำทุกอย่างที่ทำได้
เขาจะพิสูจน์อะไร?
ผู้พิทักษ์สาธารณะกล่าวว่าเขาควรสารภาพ และยอมตกลงด้วยข้ออ้างใช่ไหม?
แต่เทปเปก็ปฏิเสธที่จะทำอย่างนั้น ทำไม เพราะเขาไร้เดียงสา
คุณรู้หรือไม่ว่าใครคือผู้พิทักษ์สาธารณะ?
ไม่ แต่ฉันจะรู้ทันที
ไม่จำเป็นต้องค้นหา
เกิดอะไรขึ้น?!
เหตุใดคุณจึงแนะนำให้ต่อรองราคา!
ฉันหวังว่า...
วันนั้นมีคนเข้ามาแทนที่ฉัน
มีการพิจารณาคดีในเย็นวันเดียวกันนั้น
ชายผู้นี้ถูกตัดสินจำคุก 15 เดือน
มันเป็นการทดลองที่แย่มาก
มันเป็นเพียงข้อหาอนาจารบนรถไฟ
แต่ประกันตัวอยู่ที่ 5 ล้านเยน
แน่นอนว่าเขาไม่มีประวัติอาชญากรรม...
นักธุรกิจที่จริงจังกับภรรยาและลูก
คุณคิดว่าผู้พิพากษาพูดว่าอย่างไร...
เมื่อฝ่ายชายไปพบโจทก์ภายหลัง การสอบข้อง?
“ถ้าคุณมีเงินประกันตัว 5 ล้านเยนได้
ไปเจรจาต่อรองกับเหยื่อ ทันที
จากนั้นฉันจะตัดสินลงโทษคุณให้อยู่ในภาคทัณฑ์เท่านั้น”
คุณเชื่อได้ไหม?
เราพยายามอย่างจริงใจที่จะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของเรา
แต่เขากลับพูดเช่นนั้นระหว่างการพิจารณาคดี
"สันนิษฐานว่าไร้เดียงสา" มากกว่า “สันนิษฐานว่าเป็นความผิด”!
ฉันอยากจะสาปแช่งเขาทันที
แต่ฉันคิดว่าจะทำให้ผู้พิพากษาไม่พอใจเท่านั้น ทำให้เราเสียเปรียบมากยิ่งขึ้น
ฉันหมดหวังที่จะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของเราหลังจากนั้น
ท้ายที่สุดฉันก็รู้ว่าผู้พิพากษากำลังคิดอะไรอยู่
แต่มันก็ไร้ประโยชน์
ฉันไม่ได้ตั้งใจจะแนะนำการต่อรองข้ออ้าง
เพียงแต่ว่า “ถ้าฉันบริสุทธิ์ศาลก็จะดู” วิธีเดียวกัน
กรรมการจะเข้าใจ"...
ฉันอยากให้เขารู้ว่าการคิดแบบนั้นเป็น ความผิดพลาดครั้งใหญ่...
นั่นไม่ถูกต้อง!
ฉันรู้แล้ว!
แต่คุณรู้...
ขาดความรับผิดชอบไม่ได้แล้วบอกให้เขาสู้...
... โดยไม่ได้บอกความจริงของการทดลองให้เขาฟัง
แต่...
คุณจะเป็นพยานให้เราใช่ไหม?
เป็นคนบริสุทธิ์
จะไม่ถูกลงโทษ
ในการประชุมครั้งต่อไป เราจะสรุป หลักฐาน
และปิดข้อโต้แย้งในที่ประชุมภายหลัง ต่อไป โอเคไหม?
ใช่.
ผู้พิพากษาเราแต่งตั้งผู้พิทักษ์สาธารณะ
ที่พูดคุยกับจำเลยต่อหน้าเรา เป็นพยาน
เพื่อจุดประสงค์อะไร?
ให้เปิดเผยคำให้การของจำเลยทันที หลังจากถูกจับกุม
พร้อมทั้งพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของจำเลยด้วย ปฏิเสธที่จะสารภาพผิด
แม้ว่าเขาจะแนะนำก็ตาม เพื่อเสนอข้ออ้างต่อรอง
มีค้านไหมอัยการ?
ฉันคิดว่ามันไม่จำเป็น
ศาลยังเห็นว่าไม่จำเป็น
จากนั้นข้าพเจ้าขอรายงานการสัมภาษณ์ทนายฝ่ายประชาชน และบันทึกเป็นหลักฐาน
ฉันคัดค้านทั้งสองอย่าง
เราขอให้ส่งตาม รหัสบันทึกธุรกิจในมาตรา 323 วรรค 2
และข้อยกเว้นเอกสารที่เชื่อถือได้ในย่อหน้าที่ 3
มีค้านไหมอัยการ?
ฉันคิดว่ามันไม่เข้าเกณฑ์
ศาลยังคิดว่ามันไม่เข้าข่ายธุรกิจ Log Code ดังนั้นคำขอของคุณจึงถูกปฏิเสธ
ฉันคัดค้านคำตัดสินของศาลนี้
ดังนั้นเสมียนศาลโปรดบันทึกสิ่งนี้ให้ฉันด้วย
เรากำลังมองหาผู้หญิงที่มา และพูดว่า
“คนนี้ไม่ใช่คนคร่ำครวญ” ในสถานีคิชิคาวะ
ขอบคุณ
ฉันกำลังหาพยานในคดีคล้าหา...
จำเลยโปรดยืนหยัด
คำตัดสิน: การปฏิเสธคำตัดสินเดิม
จำเลยถูกตัดสินจำคุก 3 เดือน
การตัดสินที่ไม่ยุติธรรม!
ใช่แล้ว!
กรุณาเงียบ.
ฉันจะถอดคุณออกจากศาลถ้าคุณ พูดออกมาอีกครั้ง
คุณเป็นแบบนี้เสมอ! คุณยังจำฉันได้มั้ย?
ฮะ? จดจำฉัน?!
ฉันสั่งให้ถอดคุณออกจากศาล
มีคนตั้งฉันให้ฉ้อโกง
ผู้พิพากษาคนนั้นให้คำตัดสินว่ามีความผิดแก่ฉัน ศาลพิจารณาคดี
และข้าพเจ้าได้ต่อสู้จนถึงศาลฎีกา แต่หายไป
ขออนุญาต.
อย่างไรก็ตาม นั่นคืออัตราการพิพากษาลงโทษ 99.9% สะดวก
สำหรับทนายความด้วย
จะไม่มีใครตำหนิเขาหากเป็นการตัดสินว่ามีความผิด เพราะคาดว่า
ถ้าเขาพ้นผิดก็คือฮีโร่!
ฉันไม่ได้ตั้งใจจะหยาบคาย...
เราพบเธอแล้ว!
ฮะ?
แน่ใจเหรอว่าเป็นเธอ?
อาจจะ.
คุณคิดอย่างไร?
ฮะ? โอ้...
น่าจะเป็นเธอ
ขอบคุณมาก.
ขอบคุณที่สละเวลาให้ฉัน
ในช่วงเวลายุ่งเช่นนี้
คุณบอกฉันว่าพบพยานสำคัญแล้ว
ใช่ พยานที่เราตามหา ในที่สุดก็มาข้างหน้า
นั่นเป็นข่าวดี
เรากำลังพูดถึงรายละเอียดตอนนี้
เมื่อเรามีหลักฐานเชิงบวกว่าเธอเป็นเช่นนั้น พยานในเหตุการณ์นั้นโดยแท้จริง
ฉันอยากให้คุณกำหนดวันที่ การตรวจสอบพยาน
แจ้งอัยการแล้วหรือยัง?
เราจะแจ้งให้เขาทราบทันทีที่เรามี หลักฐานเชิงบวก
คุณกำลังนั่งรถไฟ
ข้างจำเลยจากสถานีมุซาชิได?
ใช่.
เกิดอะไรขึ้นหลังจากรถไฟออกเดินทาง จากสถานีมุซาชิได?
ไม่นานรถไฟก็ออกจากสถานี
มีบางอย่างกระแทกที่หลังของฉัน ฉันก็เลยอยากรู้
และหันร่างกายส่วนบนของฉันและมองย้อนกลับไป
ฉันรู้ว่าคนที่อยู่ข้างหลังฉันกำลังดึง
บนเสื้อแจ็คเก็ตของเขาที่ติดอยู่ระหว่าง ประตู,
เมื่อข้าพเจ้าสบตาเขาก็โค้งคำนับเบาๆ แล้วกล่าวว่า "ขอโทษ."
“คนข้างหลังฉัน” คนนี้คือจำเลยเหรอ?
ใช่.
เอ่อใช่
เกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น?
ใช่,
ฉันหันหลังกลับและหลังจากนั้น
ฉันสัมผัสได้ถึงการเคลื่อนไหวที่ทำให้เกิดเสียงกรอบแกรบข้างหลังฉัน
แทนที่จะชนกับหลังของฉัน
คุณสัมผัสได้ถึงการเคลื่อนไหวที่ทำให้เกิดเสียงกรอบแกรบนี้มานานเท่าใดแล้ว?
ฉันได้ยินเสียงผู้หญิงพูดว่า "โปรดหยุด"
ฉันคิดว่ามันหยุดหลังจากนั้น
นี้ "กรุณาหยุด"
คุณคิดว่าเธอหมายถึงอะไรเมื่อคุณ ได้ยินว่า?
อาจมีบางอย่างกระแทกเธอ เช่นเดียวกับที่เกิดขึ้นกับฉัน
ฉันก็เลยคิดว่าเธอหมายความแบบนั้นเหมือนกัน
ฉันอยากจะถามว่าเกิดอะไรขึ้นหลังรถไฟ ถึงสถานีคิชิคาว่าแล้ว
คุณไปที่สำนักงานสถานีหลังจากที่คุณเห็น จำเลยมีเจ้าหน้าที่สถานีมาด้วย
ใช่.
คุณพูดอะไรกับเจ้าหน้าที่สถานีบ้าง?
ใช่,
“ผู้ชายคนนั้นก็แค่ดึง
บนเสื้อแจ็กเก็ตของเขาที่ติดอยู่ที่ประตู
ฉันไม่คิดว่าเขาคลำหา “คือสิ่งที่ฉันพูด..
คุณติดต่อทนายเพราะคุณ เห็นใบปลิว
ทำไมคุณถึงใช้เวลา 7 เดือนในการติดต่อพวกเขา?
วันที่เกิดเหตุคือวันที่ผมลาออก งานก็เลยจำมันได้ชัดเจน
ฉันสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา ตลอดทั้งวัน.
แต่วันรุ่งขึ้น
ฉันไปเรียนที่นิวยอร์คที่ของฉัน น้องสาวอาศัยอยู่
และกลับมาเมื่อ 3 เดือนที่แล้ว
ฉันเห็นใบปลิวระหว่างเดินทางไปสัมภาษณ์งาน
คุณเห็นแจ็คเก็ตของเขาติดอยู่ระหว่าง ประตูเพียงครั้งเดียวเหรอ?
ใช่.
เวลาผ่านไปนานแค่ไหนระหว่างเมื่อคุณ เห็นเสื้อแจ็คเก็ตของเขา
และได้ยินว่า "กรุณาหยุด"?
เวลา?
ฉันจำไม่ได้แน่ชัดว่าเท่าไหร่ เวลาผ่านไป...
ฉันหันหลังกลับทันทีที่รถไฟออกไป สถานีมุซาชิได ดังนั้น...
ถึงเวลาที่ต้องนั่งรถไฟไป ใกล้สถานีโนบุคุโระ
หรืออาจจะก่อนถึงสถานีคิชิคาวะ
แล้ว...
ประมาณ 10 นาที?
ฉันเดาอย่างนั้น น่าจะเป็นอย่างนั้น
คุณสัมผัสได้ว่าเขาเคลื่อนไหวอยู่ข้างหลังคุณในช่วงเวลานี้ใช่ไหม?
ใช่.
มันเป็นการเคลื่อนไหวอย่างต่อเนื่องหรือไม่?
ไม่สิ เหมือนทุกครั้งที่ฉันใส่ใจ...
หนึ่งคำถามสุดท้าย
เหตุผลที่คุณคิดว่าจำเลยไม่ใช่ คนหาของ...
... เพราะเขากำลังดึงเสื้อแจ็กเก็ตของเขาให้เป็นอิสระ ตัวเองจากประตู ถูกต้อง?
ใช่,
และมันก็ยากที่จะเชื่อบุคคลนั้นด้วย ที่ได้สบตาฉัน
และขอโทษกำลังคลำหาใครบางคนอยู่ ข้างฉัน...
คนหาของมักจะทำในแบบที่คนอื่นทำ ไม่สังเกตใช่ไหม?
โอเคฉันเข้าใจ.
แค่นี้ใช่ไหมทนายฝ่ายจำเลย?
ใช่.
โดยคำนึงถึงเหยื่อแล้ว
อายุเพียง 15 ปี
ความเสียหายที่เหยื่อได้รับนั้นสำคัญมาก
ด้วยเหตุนี้เหยื่อและพ่อแม่ของเธอ ความปรารถนา
ลงโทษจำเลยอย่างรุนแรง
จำเลยดื้อรั้นปฏิเสธว่ากระทำความผิด ด้วยข้อแก้ตัวต่างๆ
และไม่แสดงอาการสำนึกผิดใดๆ โอกาสที่จะเกิดการละเมิดซ้ำนั้นไม่อาจปฏิเสธได้
จากมุมมองของความปลอดภัยสาธารณะ
จำเลยก็ควรได้รับการปฏิบัติอย่างรุนแรงเช่นกัน
โดยคำนึงถึงเหตุผลข้างต้นทั้งหมดแล้ว เราเสนอให้จำเลย
ต้องระวางโทษจำคุก 4 เดือน ตามลำดับ กับกฎหมาย
หน่วยงานสอบสวนเท่านั้น ยอมรับคำให้การของเหยื่อ
มิได้บันทึกคำชี้แจงของจำเลย
แม้จะอยู่ในช่วงทดลองงาน
พวกเขาได้ปฏิบัติอย่างไม่ยุติธรรมในการปฏิเสธ ที่จะปล่อย
บันทึกคำให้การของผู้เสียหายในระหว่าง การสอบสวน
ที่จะสนับสนุนคำอธิบายของจำเลย...
... ไม่มีทางเลือกนอกจากต้องสรุปว่าเป็นอย่างนั้น ขัดต่อหลักการทั่วไป
แม้ว่าเหยื่อจะเป็นตัวจริงก็ตาม คำอธิบาย
และคำให้การเป็นเพียงหลักฐานเท่านั้น สามารถพิสูจน์ได้ว่าจำเลยมีความผิด
ดังที่เราได้กล่าวไปแล้วว่าไม่น่าไว้วางใจ
และมีความไร้เหตุผลมากมาย
ถ้าจะยอมรับหลักฐานเลอะเทอะเช่นนี้ ในศาล
เพื่อเป็นพยานหลักฐานในการดำเนินคดีจำเลยใน คล้าหาคดี
คนอื่นอีกหลายคนก็จะถูกตัดสินลงโทษอย่างเท็จเช่นกัน ของการคลำในอนาคต
หวังให้ศาลวิเคราะห์คดีนี้ อย่างระมัดระวังด้วยความสงบ
ร่วมกันทั้งจำเลยและ ทนายฝ่ายจำเลย.
จำเลยไม่มีความผิด!
จำเลยโปรดยืนหยัด
ใช่.
การพิจารณาคดีนี้จะยุติลงทันที
หากมีสิ่งใดที่จำเลยประสงค์จะกล่าว เป็นครั้งสุดท้าย โปรดทำเช่นนั้น
ใช่.
ฉันเป็นผู้บริสุทธิ์.
ฉันไม่ได้กระทำการสกปรกเช่นการคลำเด็ดขาด
ตั้งแต่ผมโดนลากมาเจอคดีนี้ทุกวัน สำหรับฉันช่างแสนสาหัสจริงๆ
สมัยนี้ต้องมี...
ยังระทมทุกข์เพื่อตัวเหยื่อเอง... และครอบครัวของเธอ...
อย่างไรก็ตาม...
ฉันไม่ใช่คนที่ทำสิ่งนี้ การกระทำผิดทางอาญาที่น่ารังเกียจ
เราบอกความจริงข้อนี้มาโดยตลอด
ตั้งแต่วันที่ฉันถูกจับกุมจนถึงวันนี้
ฉันหวังว่าศาลแห่งนี้จะ...
ตัดสินใจอย่างยุติธรรมและรอบคอบ...
จากก้นบึ้งของหัวใจของฉัน
การพิจารณาคดีจะเกิดขึ้นในห้องพิจารณาคดีเดียวกันนี้ วันพุธที่ 10 พฤษภาคม เวลา 11.00 น.
ไม่ต้องกังวล. คุณไม่ได้ทำมัน
คงจะพ้นโทษแน่นอน!
เพิ่มขึ้นทั้งหมด
ตอนนี้ฉันจะประกาศการตัดสินใจของเรา จำเลยโปรดยืนหยัด
ใช่.
คำวินิจฉัย : จำเลยถูกพิพากษาให้ 3 เดือนในคุก
จำเลยจะได้รับโทษจำคุก 3 ปี...
นั่นเป็นเรื่องโกหก!
ผู้สังเกตการณ์จงเงียบ!
โปรดได้รับคำแนะนำในการพูดที่ขัดต่อกฎระเบียบ อาจนำไปสู่
การถอดถอนออกจากศาล
ฉันไม่ต้องการที่จะดูการพิจารณาคดีที่ไม่ยุติธรรมด้วยซ้ำ แบบนี้!
จำเลยจะมีเวลารับราชการ 3 ปี ประโยคนี้.
จำเลยจะต้องชำระค่าใช้จ่ายทางกฎหมาย
สาเหตุของประโยคนี้ก็คือ อธิบายตอนนี้แล้ว
จำเลยกรุณานั่งลงเนื่องจากเรื่องค่อนข้างยาว
จำเลยกรุณานั่งลง
ฉันจะยืนหยัดต่อไปเมื่อฉันได้ยินมัน
วันที่ 10 พฤษภาคม 2548 เวลาประมาณ 07:34 น
และ 07:44 น. ของวันเดียวกัน
ระหว่างทางด่วน Johoku สถานี Musashidai
โดยมีที่อยู่: 4-10-1 มุซาชิได เขตสุงินามิ โตเกียว
และสายเดียวกัน สถานีคิชิคาวะ ที่อยู่: 1- 25-1 ทาคาดะตะวันตก เขตชิจูกุ โตเกียว
คุณมีความผิดในการคลำตามที่คุณใส่ มืออยู่ข้างใน
กระโปรงของฟุรุคาวะ จุนโกะ อายุ 15 ปี
และเอาสะโพกแตะที่กางเกงใน รถไฟที่เดินทางระหว่างสถานีดังกล่าวข้างต้น
คุณได้ละเมิดเธออย่างโจ่งแจ้งบนเรือสาธารณะ การขนส่ง...
ตอนนี้ผมจะอธิบายพื้นฐานสำหรับศาลนี้ การตัดสินใจ.
แม้ว่าเหยื่อจะมีอายุเพียง 15 ปีก็ตาม รวบรวมความกล้าและจับกุมผู้กระทำความผิด
แม้จะอยู่ในช่วงทดลองเธอก็ให้การเป็นพยานอย่างจริงใจ ประสบการณ์ของเธอในขณะที่กลั้นน้ำตา
และเนื้อหาก็เจาะจงและมีรายละเอียดทั้งหมด
คำให้การของเธอน่าเชื่อถือมาก มันเป็นเพียงบางสิ่งบางอย่างเท่านั้น
บุคคลผู้มีประสบการณ์อย่างแท้จริง เหตุการณ์สามารถเล่าขานได้
เธอยังต้องอดทนต่อคำถามของฝ่ายจำเลยด้วย และคำให้การของเธอก็สอดคล้องกันเป็นส่วนใหญ่
และเธอก็บอกตามตรงว่า "ฉันไม่รู้" สิ่งที่เธอไม่รู้
นอกจากนี้เหยื่อยังเป็นนักเรียนที่กำลังเดินทางไปโรงเรียนและ ไม่เคยพบจำเลยในคดีนี้มาก่อน
เหยื่อไม่มีอะไรจะได้จากการกล่าวหา จำเลย
และไม่มีเหตุผลที่จะกล่าวโทษจำเลย ด้วยเหตุผลส่วนตัว
ดังนั้นจึงไม่น่าเป็นไปได้ที่เธอจะพูดเท็จ เป็นพยาน
หากจำเลยยืนกรานว่า
ชายอ้วนที่อยู่ทางซ้ายมือคือ ผู้กระทำความผิดที่แท้จริง
แขนขวาของผู้กระทำผิดนั้นจะต้องผ่านไปข้างหน้า ร่างกายของจำเลย
เพื่อไปแตะสะโพกขวาของเหยื่อ
ดังนั้นจำเลยก็คงจะสังเกตเห็นได้
แม้ว่าข้อเท็จจริงนี้จำเลยจะเรียกร้องก็ตาม
เขาไม่ได้สังเกตเห็นความผิดของน้ำหนักตัวเกินนี้ ผู้ชาย.
เราก็ได้ข้อสรุปแล้วว่า ไม่น่าเป็นไปได้มาก
ชายผู้นี้กระทำความผิดโดยให้การเป็นพยาน โดยจำเลย
อีกทั้งจำเลยยังอ้างว่าตนไม่สามารถดึงตนได้ หลังมือ
เพราะประตูอยู่ข้างหลังเขาพอดี
แต่ผู้เสียหายได้แต่กำหนดทิศทางของ การเคลื่อนไหวของมือตามความรู้สึกและความรู้สึกที่หลังของเธอ
เป็นไปได้ว่าเธอคิดผิด
ทิศทางการเคลื่อนไหวของมือ จากหน้าไปหลัง เช่นขึ้นลง เป็นต้น
ดังนั้น,
คำชี้แจงของจำเลย
โดยสันนิษฐานว่าใช้มือดึงโดยตรง ไปทางด้านหลัง
ตั้งอยู่บนสมมติฐานตั้งแต่แรก
ไม่ว่าจะด้วยวิธีใด
หลักฐานนี้ไม่เพียงพอที่จะพิสูจน์ได้ว่า ความบริสุทธิ์ของจำเลย
อย่างไรก็ตาม ก็เป็นที่ชัดเจนในระหว่างการให้การพยาน การตรวจสอบพยานว่าอิชิมูระ
ขึ้นรถไฟขบวนเดียวกันไปที่ที่ทำการสถานี ทันทีหลังเกิดเหตุ
และได้ให้การเป็นพยานว่านางไม่ได้คิดอย่างนั้น จำเลยเป็นคนค้าของ
ตอนนี้เราจะตรวจสอบคำให้การนี้ของอิชิมูระ
ตามคำให้การของเธอ อิชิมูระรู้สึกบางอย่าง ชนกับหลังของเธอ
ไม่นานหลังจากที่รถไฟออกจากสถานีมุซาชิได เธอหันร่างกายส่วนบนแล้วมองย้อนกลับไป
และเห็นจำเลยถอนตัวต่อไป แจ็คเก็ตของเขา
นอกจากนี้เธอยังได้รับการขอโทษจากจำเลยเมื่อเธอ ได้พบกับการจ้องมองของเขา เขาโค้งคำนับแล้วพูดว่า "ขอโทษ"
อย่างไรก็ตาม หลังจากที่เธอหันกลับมาอีกครั้ง ผ่านไป 10 นาที
ระหว่างนั้นและหลังรถไฟออกจากโนบุคุโระ สถานี
แต่ก่อนจะถึงสถานีคิชิคาวะเมื่อเธอได้ยิน “กรุณาหยุด” โดยเหยื่อ
แม้ว่าเธอจะสัมผัสได้ว่าจำเลยเคลื่อนไหวก็ตาม ข้างหลังเธอ
เธอไม่เห็นการกระทำของจำเลย รถไฟ.
ความจริงข้อเดียวที่สามารถรับรู้ได้จาก คำให้การของอิชิมูระ
คือจำเลยกำลังดึงเสื้อแจ็คเก็ตของเขา ถูกประตูจับไว้
10 นาทีก่อนที่เหยื่อจะพูดว่า "กรุณาหยุด"
แม้ว่าข้อเท็จจริงนี้จะสนับสนุนส่วนหนึ่งของ คำชี้แจงของจำเลย
มันไม่สนับสนุนโดยตรง
การดำเนินการที่แน่นอนของจำเลย
ในเวลาที่เกิดอาชญากรรม
เพราะประจักษ์พยานนี้สอดคล้องกันตามหลักเหตุผล ด้วยความจริงที่ว่า
จำเลยกระทำการคล้าหา ในช่วงเวลานี้
เพียงเพราะคำพยานดังกล่าวเป็นที่ยอมรับ โดยศาล
ไม่ได้หมายความว่าจะใช้เป็นหลักฐานพิสูจน์หักล้าง การที่จำเลยเป็นผู้กระทำความผิดที่แท้จริง
แม้จะตรวจสอบข้อเรียกร้องอื่น ๆ ก็ตาม โดยจำเลย
มีจุดที่น่าสงสัยอยู่หลายจุด คำให้การของเขา
และคำพยานของเขาก็ไม่น่าเชื่อถือโดยรวมและของเขาด้วย ไม่สามารถยอมรับคำยืนกรานของทนายฝ่ายจำเลยได้
จำเลยดื้อรั้นปฏิเสธการกระทำ ความผิดด้วยข้อแก้ตัวต่างๆ
และไม่แสดงอาการสำนึกผิดใดๆ โอกาสที่จะเกิดการกระทำผิดซ้ำๆ นั้นไม่อาจปฏิเสธได้
เนื่องจากสังคมกังวลถึงการกระทำอนาจาร บนรถไฟ
และเสียงเพื่อขจัดอาชญากรรมดังกล่าว เพิ่มขึ้น,
เราต้องลงโทษจำเลยผู้นั้นอย่างรุนแรง เลือกที่จะ
กระทำความผิดเช่นนี้
เพื่อป้องกันการเกิดอาชญากรรมดังกล่าวในอนาคต
ดังนั้นเราจึงต้องไม่ถือเอาของจำเลย ความรับผิดทางอาญาเบา ๆ...
ที่ไหนสักแห่งในใจของฉัน ฉันเชื่อว่าผู้พิพากษาจะต้องเป็นเช่นนั้น สามารถแยกแยะความจริงได้
ไม่ว่าจะบอกตัวเองกี่ครั้งก็ตาม การทดลองที่ยากลำบากคือ
ฉันไม่ได้ทำจริงๆ เลยทำไม่ได้ พบว่ามีความผิด
นั่นคือสิ่งที่ฉันคิดว่า.
ฉันได้ยินผู้พิพากษาเคยกล่าวไว้ว่า "พระเจ้าเท่านั้นที่รู้" ความจริง",
แต่นั่นไม่เป็นความจริง
อย่างน้อยฉันก็ได้รู้ความจริงว่า
ว่าฉันไม่ได้ทำ
จากนั้นฉันก็เป็นคนเดียวในการทดลองนี้ เหมาะที่จะตัดสิน
อย่างน้อยฉันก็สามารถตัดสินผู้พิพากษาได้
คุณได้ทำผิดพลาด
เพราะฉันไร้เดียงสาอย่างแน่นอน
ฉันตระหนักได้เป็นครั้งแรก...
ห้องพิจารณาคดีไม่ใช่สถานที่ซึ่งมีความจริง ถูกเปิดเผย
ห้องพิจารณาคดีเป็นเพียงสถานที่ที่ พวกเขาคาดเดา
ไม่ว่าจำเลยจะมีความผิดตามหรือไม่ก็ตาม ตามหลักฐานที่รวบรวมมา
และการคาดเดาก็คือฉันมีความผิด
นั่นคือคำตัดสินของศาล
ถึงอย่างนั้น...
ถึงอย่างนั้นฉันก็ไม่ได้ทำ
หากจำเลยไม่พอใจสิ่งนี้ การตัดสิน,
เขาอาจอุทธรณ์ได้ภายใน 14 วัน
ฉันอุทธรณ์
“โปรดตัดสินฉันในแบบที่คุณต้องการ ให้ผู้อื่นมาตัดสิน"
แปลโดย : 8thSin บรรยายโดย: มารุโคมุ